วันที่ 5 เดือน 5 ตามปฏิทินจันทรคติ ปี 1983 เป็นเทศกาลตวนอู่พอดี ทุกบ้านต่างเฉลิมฉลองเทศกาลประจำปีด้วยความยินดี ทว่าที่บ้านของหยางเทียนจู้ในหมู่บ้านหยางซู่ถุนกลับมีภาพลูกสาวร้องไห้ ส่วนแม่ก็เช็ดน้ำตา
เมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน หยางเหนียนเหนียน น้องสาวคนรองของหยางเทียนจู้เพิ่งกระโดดน้ำฆ่าตัวตาย เคราะห์ดีที่ลูกชายคนโตของผู้ใหญ่บ้านช่วยขึ้นมาได้ จึงรอดพ้นจากความตายอย่างหวุดหวิด
หวงกุ้ยฮวาจับมือลูกสาวคนรองไว้ ไม่สนใจเลยว่าลูกเพิ่งฟื้นจากการฆ่าตัวตาย ได้แต่ร่ำไห้อ้อนวอน
“เหนียนเหนียน แม่คุกเข่าขอร้องลูกแล้วนะ ได้ไหม? ลูกยอมแต่งกับลู่สือเซินเถอะ! ถึงเขาจะไม่ใช่นักศึกษามหาวิทยาลัย แต่เขาเป็นทหาร มีงานมั่นคงกินเงินเดือน ลูกแต่งกับเขาแล้ว ต่อไปชีวิตต้องไม่ลำบาก อย่างน้อยก็ไม่ต้องอดทนทุกข์ยาก”
หยางเหนียนเหนียนมองหวงกุ้ยฮวาที่ยังพยายามเกลี้ยกล่อมให้เธอแต่งกับลู่สือเซิน น้ำตาก็พลันไหลพรากจนห้ามไม่อยู่
“แม่ พี่สาวก็เป็นลูกแม่ หนูก็เป็นลูกแม่เหมือนกัน แม่ทำแบบนี้ ไม่ลำเอียงเกินไปหน่อยเหรอ?”
หวงกุ้ยฮวายังไม่ทันพูด หยางเทียนจู้ก็ชิงเอ่ยขึ้นก่อน “เหนียนเหนียน แกอยากให้แม่คุกเข่าขอร้องจริง ๆ ใช่ไหม? พ่อตายตั้งแต่พวกเรายังเล็ก แม่เลี้ยงพวกเรามาคนเดียวไม่ง่ายเลย ลู่สือเซินมีงานมั่นคง แกแต่งไปอยู่กับเขา อย่างน้อยก็ไม่ต้องอดอยาก แม่กับฉันจะทำร้ายแกได้ยังไง?”
หยางเหนียนเหนียนเช็ดน้ำตา ก่อนหัวเราะเยาะ “ลู่สือเซินดีขนาดนั้น ทำไมไม่ให้พี่แต่งกับเขาล่ะ? คนที่เขาต้องแต่งด้วยตั้งแต่แรกก็เป็นพี่ไม่ใช่เหรอ?”
จู่ ๆ หยางเหนียนเหนียนก็รู้สึกว่าน้ำตาที่เสียไปเมื่อครู่ช่างไม่คุ้มเอาเสียเลย
ที่จริงเธอไม่ใช่น้องสาวของหยางเทียนจู้ หยางเหนียนเหนียนตัวจริงจมน้ำตายไปแล้วตอนกระโดดลงแม่น้ำ
เธอเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยจากศตวรรษที่ 21 ชื่อหยางเหนียนเหนียนเหมือนกัน ตอนนั้นเป็นวันศุกร์ เธอเล่นเกมข้ามคืน แต่แพ้ติดต่อกันสิบเกมจนโมโหแน่นหน้าอก พอตาพร่ามืดลงก็ทะลุมิติมาอยู่ที่นี่
ในหัวเธอมีความทรงจำของร่างนี้ จึงรู้สาเหตุที่เจ้าของร่างเดิมกระโดดน้ำ ได้แต่รู้สึกแทนเจ้าของร่างเดิมว่าไม่ยุติธรรมเลย
หวงกุ้ยฮวาแต่งงานมาแล้วสองครั้ง กับสามีคนแรกมีลูกสองคน คือหยางเทียนจู้กับหยางฮุ่ยอิง หลังลูกสาวเพิ่งคลอดได้ไม่นาน สามีก็ตาย เธอจึงพาลูกแต่งงานกับสามีคนที่สอง และมีหยางเหนียนเหนียน
เพราะฐานะทางบ้านไม่ดี จึงไม่ได้ส่งหยางเทียนจู้เรียนหนังสือ ให้อยู่บ้านทำงานไร่นาแทน เรื่องนี้ทำให้เขาแค้นพ่อเลี้ยงมาตลอด
ตอนหยางเหนียนเหนียนอายุ 13 ปี สามีคนที่สองของหวงกุ้ยฮวาก็ตายไปอีกคน เธอไม่ได้แต่งงานใหม่ แต่เลี้ยงลูกทั้งสามคนจนเติบโตเพียงลำพัง
หวงกุ้ยฮวาลำเอียงเข้าข้างลูกสาวคนโตกับลูกชาย และรักหยางเหนียนเหนียนน้อยที่สุด แต่ลูกสาวที่ไม่ได้รับความรักกลับเป็นคนรู้ความและกตัญญูที่สุด เมื่อหวงกุ้ยฮวาบอกว่าส่งลูกสองคนเรียนไม่ไหว หยางเหนียนเหนียนก็เสนอตัวลาออกจากโรงเรียน อยู่บ้านทำงานหาเงินส่งพี่สาวเรียน
หลังสอบเข้ามหาวิทยาลัย พี่สาวไม่ได้รับจดหมายตอบรับเสียที จึงคิดว่าตัวเองสอบตก พอดีมีแม่สื่อมาทาบทาม หยางฮุ่ยอิงจึงได้รู้จักกับลู่สือเซิน เพราะฝ่ายชายเป็นทหารและยังกลับมาไม่ได้ ทั้งคู่ดูรูปถ่ายของกันและกันแล้วพอใจ งานแต่งจึงตกลงกันเรียบร้อย
เนื่องจากฝ่ายชายติดธุระและกลับมาไม่ได้ ครอบครัวฝ่ายชายจึงให้เงินหมั้นมาก่อน 20 หยวน เงิน 20 หยวนในศตวรรษที่ 21 ซื้อชานมได้แค่แก้วเดียว แต่ในยุคนี้กลับเป็นค่าใช้จ่ายของครอบครัวทั่วไปนานเกือบครึ่งปี ได้ยินว่าฝ่ายชายเป็นผู้บังคับกองร้อยในกองทัพ อายุน้อยและมีอนาคตก้าวหน้า นับตั้งแต่หมั้นหมาย ใครเห็นหยางฮุ่ยอิงก็ชมว่าเธอโชคดี
ใครจะรู้ว่าเพิ่งหมั้นกันยังไม่ถึงเดือน หยางฮุ่ยอิงก็ได้รับจดหมายตอบรับจากมหาวิทยาลัย ครอบครัวฝ่ายชายทราบข่าวก็ยินดีมาก ถึงกับส่งเงินมาให้อีก 50 หยวน บอกว่ายินดีสนับสนุนให้หยางฮุ่ยอิงเรียนจนจบมหาวิทยาลัย เดิมทีควรเป็นเรื่องน่ายินดีของทุกฝ่าย แต่ใครจะคิดว่าหลังเข้าเรียนได้เพียงปีเดียว หยางฮุ่ยอิงกลับเปลี่ยนใจ
จะคบกับใครในมหาวิทยาลัยก็ช่างเถอะ แต่คนที่คบกลับเป็นแฟนของหยางเหนียนเหนียน เรื่องนี้ก็ทำให้หยางเหนียนเหนียนสิ้นหวังมากพอแล้ว หวงกุ้ยฮวากลับไม่มีเงินคืนค่าหมั้น จึงคิดอะไรไม่เข้าท่า บอกให้หยางเหนียนเหนียนแต่งแทนหยางฮุ่ยอิง
หยางเหนียนเหนียนรับเรื่องนี้ไม่ไหว ความเชื่อมั่นพังทลาย ด้วยความโกรธจึงกระโดดน้ำฆ่าตัวตาย ถึงได้เกิดเรื่องราวตรงหน้าขึ้น
ตอนนี้ครอบครัวพวกเธอกลายเป็นตัวตลกของทั้งหมู่บ้านไปแล้ว
เห็นเธอไม่ยอมฟัง หยางเทียนจู้ก็หน้าบึ้ง “ต่อให้ให้ฮุ่ยอิงแต่งกับลู่สือเซิน ฟางเหิงเฟยก็ไม่แต่งกับแกหรอก ตอนนี้เขาเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยแล้ว อนาคตไร้ขีดจำกัด จะมาแต่งกับแกได้ยังไง? เขากับฮุ่ยอิงต่างหากที่เหมาะสมกัน”
“ฉันตัดใจจากฟางเหิงเฟยแล้ว ผู้ชายที่เปลี่ยนใจง่ายไม่ใช่คนดี ฉันเองก็ไม่เอาแล้วเหมือนกัน แล้วฉันก็ไม่ยอมแต่งงานแทนหยางฮุ่ยอิงด้วย” ทำไมต้องให้หยางฮุ่ยอิงได้ไปใช้ชีวิตสุขสบาย แล้วโยนเรื่องยุ่งยากมาให้เธอจัดการด้วย?
ชาติที่แล้วพ่อแม่รักเธอเหมือนไข่มุกในอุ้งมือ เธอไม่เคยต้องเจอความน้อยเนื้อต่ำใจแบบนี้ พอนึกถึงพ่อแม่ หยางเหนียนเหนียนก็ขอบตาแดง ไม่รู้ว่าพวกท่านจะรับไหวไหมที่เธอตายไปแล้ว
หยางเทียนจู้แค่นเสียง “บอกตามตรงนะ ต่อให้แกไม่ยอมก็ไม่มีประโยชน์แล้ว แม่ส่งทะเบียนบ้านของแกไปให้ลู่สือเซินแล้ว ให้พวกเธอไปจดทะเบียนสมรส ตอนนี้พวกเธอเป็นสามีภรรยากันแล้ว การหย่าของทหารทำไม่ได้ แกยอมรับชะตากรรมเถอะ!”
เขากับหยางฮุ่ยอิงเป็นพี่น้องร่วมพ่อร่วมแม่ ความผูกพันจึงลึกซึ้งกว่า ตอนพ่อเลี้ยงยังมีชีวิตอยู่ เขาดีกับหยางเหนียนเหนียนมากกว่าเขากับหยางฮุ่ยอิงเสียอีก หยางเทียนจู้จึงเป็นปฏิปักษ์กับหยางเหนียนเหนียนมาตลอด คิดว่าพวกเธอไม่ได้เกิดจากพ่อคนเดียวกัน หยางเหนียนเหนียนจึงไม่สนิทกับเขา
ด้วยเหตุนี้เอง ตอนที่ครอบครัวลู่กังวลว่าหยางฮุ่ยอิงจะเปลี่ยนใจในอนาคต จึงเสนอให้จดทะเบียนสมรสกันก่อน เขากับหยางฮุ่ยอิงเลยคิดแผนนี้ขึ้นมา
ถ้าถอนหมั้นก็ต้องคืนเงิน บ้านพวกเขามีแต่ผนังสี่ด้าน ไม่มีเงินคืนเลยสักนิด
หยางเหนียนเหนียนชะงักไป ก่อนหันไปมองหวงกุ้ยฮวา “ที่เขาพูดเป็นความจริงเหรอ?”
อันที่จริงเธอดูออกจากสีหน้าของหยางเทียนจู้แล้วว่าเขาไม่ได้โกหก แต่เธอก็ยังอดมีความหวังแทนเจ้าของร่างเดิมไม่ได้
หวงกุ้ยฮวาเช็ดน้ำตาสะอึกสะอื้น “เหนียนเหนียน แม่ขอโทษ แม่รู้ว่าลูกเป็นเด็กดีและเชื่อฟังลูกคนหนึ่ง ลูกยอมเชื่อฟังแม่อีกสักครั้งได้ไหม? ขอแค่ลูกใช้ชีวิตกับลู่สือเซินอย่างจริงจัง เขาต้องดีกับลูกแน่”
หยางเหนียนเหนียนเม้มปาก ไม่พูดอะไร เธอรู้สึกเพียงว่าหัวใจเย็นเยียบไปหมด
ทหารหย่าไม่ได้ คำพูดนี้ไม่ใช่เรื่องที่หยางเทียนจู้เอามาขู่เธอ แต่มันเป็นความจริง
หมายความว่าเธอกับลู่สือเซิน ผู้ชายที่ไม่เคยพบหน้ากัน ตอนนี้กลายเป็นสามีภรรยากันแล้วอย่างนั้นเหรอ?
สำหรับหยางเหนียนเหนียนจากศตวรรษที่ 21 ข่าวนี้ช่างน่าตกใจเกินไป
“เหนียนเหนียน เหนียนเหนียน อย่าทำให้แม่ตกใจสิ พูดอะไรสักคำเถอะ” พอเห็นเธอไม่ตอบ หวงกุ้ยฮวาก็เขย่าแขนหยางเหนียนเหนียนอย่างร้อนใจ
ครอบครัวลู่ให้เงินพวกเขามาทั้งหมดกว่าร้อยหยวนแล้ว ถ้าลูกสาวคนรองคิดสั้นฆ่าตัวตายอีก คราวนี้เธอคงไม่มีเงินคืน แถมยังเสียลูกสาวไปอีกคน
แม้จะลำเอียงเข้าข้างลูกชายกับลูกสาวคนโต แต่เธอก็รักลูกสาวคนเล็กอยู่เหมือนกัน
หยางเหนียนเหนียนหัวเราะเย็นชา “แม่ ฉันยอมแต่งก็ได้ แต่ฟังให้ดีนะ แค่ฉันก้าวออกจากประตูบ้านนี้ไป ฉันก็จะไม่กลับมาอีก ต่อให้วันไหนฉันตายอยู่ข้างนอกก็ไม่เกี่ยวกับพวกคุณเหมือนกัน แล้วต่อไปพวกคุณจะเป็นยังไง ฉันก็ไม่ยุ่งแล้ว”
ในเมื่อหย่าจากทหารไม่ได้ ก็ต้องกัดฟันใช้ชีวิตต่อไป
ชาติที่แล้วหยางเหนียนเหนียนชื่นชมทหารอยู่แล้ว ก่อนหน้านี้ที่ไม่อยากแต่ง ก็เพราะไม่อยากเก็บกวาดเรื่องยุ่งยากแทนหยางฮุ่ยอิง อีกอย่าง เธอก็ไม่เคยเจอลู่สือเซิน ทั้งคู่ไม่มีความรู้สึกต่อกัน ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผู้ชายคนนี้หน้าตาเป็นยังไง
ยังดีที่เขาเป็นทหาร อย่างน้อยนิสัยคงไม่เลว หยางฮุ่ยอิงเป็นคนเลือกมาก ผู้ชายที่เธอยอมตกลงหมั้นด้วยหลังเห็นแค่รูปถ่าย อย่างไรก็คงไม่แย่นัก