เช้าวันต่อมา หยางเหนียนเหนียนต้มไข่ไว้หลายฟอง สะพายกางเกงแบบมีห่วงคล้องส้นเท้าแล้วออกจากบ้านพักครอบครัวทหาร
โชคดีที่ตอนนี้บรรดาภรรยาทหารกำลังยุ่งกับการซักผ้า ไม่มีใครออกมาเดินเพ่นพ่าน
ไม่อย่างนั้นคงถูกดักถามจนหูชาแน่
อันอันได้เข้าเมืองเที่ยวอย่างเป็นทางการเป็นครั้งแรก ตื่นเต้นคึกคักมาตลอด ดวงตาเป็นประกายจ้องมองนอกหน้าต่าง ราวกับกำลังท่องอวกาศ เห็นอะไรก็รู้สึกแปลกใหม่ไปหมด
พอถึงในเมือง หยางเหนียนเหนียนก็พาอันอันไปเยี่ยมพี่น้องตระกูลเจียงก่อน เธอจูงอันอันไปข้างเตียงคนไข้ของเจียงเยวี่ยเยวี่ย
“เยวี่ยเยวี่ย นี่คือพี่ชายตัวน้อยที่ฉันเล่าให้ฟัง เขาชื่ออันอัน อายุแก่กว่าเธอหนึ่งปี”
“อันอัน นี่คือเยวี่ยเยวี่ย เด็กที่ฉันเล่าให้ฟังก็คือเธอ”
เจียงเยวี่ยเยวี่ยเป็นเด็กช่างเข้าสังคม พอเห็นหน้าก็ยิ้มแย้มเรียกทันทีว่า “พี่อันอัน”
อันอันเขินนิดหน่อย ปกติอยู่ที่บ้านพักครอบครัวทหาร เขาเล่นแต่กับเด็กผู้ชาย ไม่เคยเล่นกับเด็กผู้หญิง
ที่โรงเรียน แค่เด็กผู้ชายเล่นกับเด็กผู้หญิง นักเรียนคนอื่นก็จะหัวเราะเยาะว่าหน้าไม่อาย ไม่รู้จักอาย ทำให้เขาไม่กล้าเข้าใกล้เด็กผู้หญิงเท่าไร
ตอนนี้ใบหน้าเล็ก ๆ แดงก่ำ เขาล้วงไข่สองฟองจากกระเป๋าเสื้อยื่นให้เจียงเยวี่ยเยวี่ย “ให้ไข่เธอ”
ดวงตาของเจียงเยวี่ยเยวี่ยเป็นประกาย มือเล็ก ๆ ขยับเหมือนอยากรับ แต่แล้วก็หันไปมองเจียงหยาง พอเห็นเขาพยักหน้า ถึงค่อยรับไข่มา
“ขอบคุณค่ะพี่สาวคนสวย ขอบคุณค่ะพี่อันอัน”
เธอดมไข่แล้วหัวเราะอย่างมีความสุข “หอมจัง”
หยางเหนียนเหนียนกับอันอันถูกท่าทางน่ารักของเธอทำให้หัวเราะคิกคัก