หยางเหนียนเหนียนหุ่นดี ขาเรียวก็จริง แต่ยังทั้งยาวทั้งตรงด้วย ยืนอยู่ท่ามกลางพ่อค้าแม่ขายที่ตั้งแผงกันอยู่แล้วสะดุดตาเป็นพิเศษ
สาว ๆ และหญิงสาวที่แต่งงานแล้วซึ่งเดินผ่าน ต่างก็ถูกเธอดึงดูดความสนใจ ยิ่งกางเกงรัดส้นราคาไม่แพง อัตราการขายจึงสูงมาก
เพิ่งถึงเที่ยง กางเกง 18 ตัวก็ขายหมดเกลี้ยงแล้ว
ลองคำนวณดู กางเกงหนึ่งตัวหักต้นทุนแล้วได้กำไร 14 หยวน รวมทั้งหมดได้ 252 หยวน บวกกับ 5 หยวนของหวังเฟิ่งเจียว ก็เป็น 257 หยวน
หาเงินได้วันละ 257 หยวน ในสายตาคนอื่นอาจมองว่าไม่น้อยเลย ครอบครัวธรรมดา ๆ ใช้จ่ายกันทั้งปี ยังอาจคิดว่าร่ำรวยขึ้นมาแล้ว
หยางเหนียนเหนียนดีใจอยู่หรอก แต่ไม่ได้หยิ่งผยองเพราะหาเงินได้แค่นี้
ถึงอย่างไร เงินจำนวนนี้ในชาติก่อนของเธอยังซื้อเสื้อขนเป็ดดี ๆ สักตัวไม่ได้ด้วยซ้ำ
หลังเก็บแผงเรียบร้อย หยางเหนียนเหนียนพกเงินก้อนโตแล้วบอกอันอันว่า “ไปกันเถอะ ตามฉันไปซื้อของเข้าร้าน ซื้อเสร็จแล้วจะพาไปกินข้าวที่ร้านอาหาร”
อันอันจ้องกระเป๋าเสื้อของเธอ ตาเป็นประกาย “คุณอาสะใภ้ หาเงินได้เยอะมากเลยใช่ไหมครับ?”
เมื่อครู่เขาเห็นหยางเหนียนเหนียนเก็บเงินใส่กระเป๋าไปตั้งเยอะ กระเป๋าเสื้อของเธอถึงกับตุงออกมา
หยางเหนียนเหนียนทำท่าจุ๊ปาก “เงินทองไม่ควรเปิดเผย ต้องทำตัวให้เรียบ ๆ เข้าไว้”
อันอันรีบเอามือปิดปาก แล้วมองไปรอบ ๆ อย่างกระวนกระวาย ราวกับกลัวว่าจะมีคนมาแย่งเงิน
หยางเหนียนเหนียนกลั้นยิ้ม ก้มหน้ามองเขาแล้วพูดว่า “เรื่องที่เกิดขึ้นในเมืองวันนี้ กลับไปแล้วห้ามบอกใครเด็ดขาด โดยเฉพาะเรื่องที่ฉันขายเสื้อผ้า เข้าใจไหม?”