“แม่สามีของหยางฮุ่ยอิงเอาไก่มาให้พวกเรากินเหรอ?” หยางเหนียนเหนียนรู้สึกว่าน่าสนใจขึ้นมา “พี่สะใภ้ใหญ่ รีบเล่าให้ฉันฟังหน่อยว่าเกิดอะไรขึ้น”
กวนอ้ายเหลียนวางตะกร้าไม้ไผ่ไว้ข้างบ่อน้ำ แล้วดึงหยางเหนียนเหนียนเข้าไปในครัวอย่างมีลับลมคมใน
“ไม่รู้ว่าแม่สามีของหยางฮุ่ยอิงเป็นบ้าอะไร พอเธอออกจากหมู่บ้านไปได้ไม่นาน หล่อนก็หิ้วไก่มาสองตัว ตั้งแต่ก้าวเข้าประตูก็เอาแต่ขอโทษขอโพย แม่สามีถ่มน้ำลายใส่หน้าหล่อน หล่อนก็ไม่โกรธสักนิด เอาแต่แก้ตัวว่าคำพูดที่ใส่ร้ายเธอเป็นเรื่องเหลวไหล บอกให้แม่กับพ่อสามีอย่าเชื่อ”
“พอแม่สามีหายโมโห ก็รับไก่ไว้แล้วไล่หล่อนกลับไป ไก่ตัวหนึ่งเป็นแม่ไก่ แม่สามีเก็บไว้ให้ออกไข่ ส่วนไก่ตัวผู้ตัวโตนี่ หล่อนก็ฆ่ามันเสีย”
หยางเหนียนเหนียนกะพริบตาปริบ ๆ “มีเรื่องดี ๆ แบบนี้ด้วยเหรอ? แม่สามีของหยางฮุ่ยอิงโดนผีเข้าไปหรือเปล่า?”
“ใครจะรู้ล่ะ?” กวนอ้ายเหลียนหัวเราะคิก “ยังไงคืนนี้ทุกคนก็ได้กินของอร่อยแล้ว เธอกินเยอะ ๆ หน่อย พรุ่งนี้เช้าจะได้ไม่หิว”
หยางเหนียนเหนียนไม่เคยรังเกียจอาหารบ้าน ๆ ของครอบครัว แต่กวนอ้ายเหลียนก็รู้ว่าชีวิตในไห่เฉิงของหยางเหนียนเหนียนคงไม่ขัดสน ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่ถูกเลี้ยงดูจนผิวพรรณเปล่งปลั่ง ทั้งยังไม่เคยเห็นเธออยากกินของอร่อยเป็นพิเศษ
“ได้เลย!”
หยางเหนียนเหนียนตอบยิ้ม ๆ แต่ในใจกลับครุ่นคิดว่าแม่ฟางมาขอโทษทำไม
ยุคนี้ข้าวของขาดแคลน บางคนถึงกับตรอมใจตายเพราะไก่หายไปสองตัว แม่ฟางเป็นหญิงร้ายกาจแท้ ๆ แต่กลับหิ้วไก่สองตัวมาขอโทษถึงบ้าน ช่างผิดปกติเหลือเกิน