ยังไม่ทันเที่ยง เรื่องที่หยางเหนียนเหนียนซื้อโทรทัศน์สีและตู้เย็นก็กลายเป็นข่าวครึกโครมไปทั่วเขตบ้านพักครอบครัวทหาร
ภรรยาทหารหลายคนพากันมามุงดู พอเห็นโทรทัศน์สีจอ 14 นิ้ว ทุกคนก็รู้สึกแปลกใหม่กันมาก ในใจอดอิจฉาไม่ได้ แต่ไม่มีใครกล้าพูดจาประชดประชันต่อหน้า
พวกเธอเห็นฉากที่หยางเหนียนเหนียนปะทะคารมกับติงหลานอิงมาแล้วสองสามครั้ง แม้เธอจะยังสาว แต่ฝีปากจัดจ้าน พวกภรรยาทหารรวมกันทั้งกลุ่มก็ยังพูดเก่งสู้หยางเหนียนเหนียนไม่ได้
ที่นี่ไม่ใช่ชนบท สามีของพวกเธอทำงานอยู่ในกองทัพ วิธีอาละวาดเอาแต่ใจแบบที่ใช้ในชนบทเอามาใช้ที่นี่ไม่ได้ เพราะอาจกระทบอนาคตของสามี ภรรยาทหารจึงไม่อยากหาเรื่องใส่ตัว ไม่มีใครเข้าไปยุ่งกับหยางเหนียนเหนียน
“เหนียนเหนียน ตู้เย็นกับโทรทัศน์สีราคาเท่าไหร่เหรอ?” พี่สะใภ้สวีถามอย่างสงสัย
“หนึ่งถึงสองพันหยวนค่ะ” ราคาตู้เย็นกับโทรทัศน์สีตายตัวอยู่แล้ว ต่อให้ไม่บอก ทุกคนก็คงเดาได้คร่าว ๆ หยางเหนียนเหนียนจึงตอบไปตามนั้น
ภรรยาทหารที่อยู่ตรงนั้นต่างตกตะลึงกันหมด แต่ละคนแทบกลายเป็นมะนาว ลูกเมียทหารเหมือนกันแท้ ๆ แต่ไม่มีใครมีโชคดีเหมือนหยางเหนียนเหนียน
เพิ่งมาอยู่กับสามีในค่ายได้ไม่นานเองนะ?
มีครบทั้งจักรยาน พัดลม โทรทัศน์สี และตู้เย็น แม้แต่ผู้นำใหญ่ในเมืองก็คงไม่ได้ใช้ชีวิตดีขนาดนี้กระมัง?
เงินเดือนของลู่สือเซินมีแค่นิดเดียว เป็นไปไม่ได้ที่จะซื้อของแพงพวกนี้ เงินพวกนั้นแปดในสิบส่วนคงเป็นหยางเหนียนเหนียนหาได้เอง
ภรรยาทหารเหล่านั้นเริ่มคิดหาทางกันแล้ว