เธอพกเงินติดตัวมาเกือบสามร้อยหยวน หลังจากเคยถูกเจียงหยางขโมยเงินไปครั้งหนึ่ง หยางเหนียนเหนียนจึงไม่กล้าอยู่บนถนนนานนัก
เธอแวะตลาดสด ซื้อขนมกินเล่นกับข้าวสารและแป้งให้เด็กน้อยนิดหน่อย จากนั้นก็พาอันอันขึ้นเกวียนกลับไปยังบ้านพักครอบครัวทหาร
เที่ยวเล่นมาทั้งวัน ไม่ถูกขายทิ้ง ได้กินเกี๊ยว แถมยังซื้อขนมมาได้ตั้งเยอะ อันอันยิ้มจนปากแทบฉีก ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มไม่หยุด
พอกลับถึงบ้านพักครอบครัวทหาร อันอันก็วิ่งออกไปอวดเพื่อน ๆ ทันที
กลับถึงบ้าน หยางเหนียนเหนียนดื่มน้ำต้มเย็นหนึ่งชาม ซ่อนเงินให้เรียบร้อยแล้วจึงถือกางเกงไปส่งให้ภรรยาทหารที่ซื้อกางเกงกับเธอ
พี่สะใภ้หยางกำลังถักเสื้อไหมพรมอยู่หน้าบ้าน พอเห็นหยางเหนียนเหนียนเดินมา สีหน้าก็ดูแปลกไปเล็กน้อย
พอสังเกตเห็นว่าอีกฝ่ายมีสีหน้าไม่ค่อยดี หยางเหนียนเหนียนก็ยิ้มแล้วพูดว่า “พี่สะใภ้หยาง ถ้าไม่อยากได้กางเกงแล้วก็ไม่เป็นไรนะคะ เดี๋ยวฉันกลับไปเอาเงินมาให้พี่”
“ซื้อมาแล้วก็ไม่คืนแล้วล่ะ” สีหน้าของพี่สะใภ้หยางดูไม่ค่อยพอใจนัก
หยางเหนียนเหนียนคิดในใจ: คงถูกเย่เหม่ยจิ้งยุยงมาอีกแล้วสินะ
เธอได้กำไรจากส่วนต่างจริง ขี้เกียจจะอธิบายแก้ตัวแล้ว ทำธุรกิจก็เพื่อหาเงิน ไม่ใช่ทำความดีเสียหน่อย ไม่มีอะไรต้องอธิบาย
วันนี้อากาศดี แดดข้างนอกร้อนแรง
หยางเหนียนเหนียนตั้งใจจะเอาเสื่อไม้ไผ่ออกมาซักตาก เพิ่งดึงเสื่อออกมา เสียงแหลมเสียงหนึ่งก็ดังมาจากข้างนอก
“เมียผู้บังคับกองพันลู่ ออกมาหน่อย”
ติงหลานอิงหรือ?
มาทำอะไรนะ?
หยางเหนียนเหนียนเดินออกไปด้วยความสงสัยเต็มอก ก็เห็นภรรยาทหารเจ็ดแปดคนยืนอยู่ในลานบ้าน ติงหลานอิงเป็นคนนำ เย่เหม่ยจิ้งยืนอยู่ข้าง ๆ ด้านหลังมีอวี๋หงลี่ กับภรรยาทหารสามคนที่มาคืนเงินเมื่อวาน อีกคนหนึ่งเป็นคนที่เธอไม่รู้จัก