หยางเหนียนเหนียนรู้สึกแปลกใจ “อวี๋หงลี่มาหาฉันทำไมเหรอ?”
ปกติเธอแทบไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับอวี๋หงลี่เลย ครั้งก่อนที่อวี๋หงลี่มาหาเธอ ก็เพราะอยากซื้อกางเกงแบบเหยียบปลายเท้าจากเธอ
“เก็บเงินให้ดีนะ ผมออกไปดูหน่อย” ลู่สือเซินเปิดประตูออกไป
หยางเหนียนเหนียนรีบปิดกล่องเหล็กที่ใส่เงินไว้ แล้วเอาไปเก็บในหีบไม้ ก่อนเดินตามลู่สือเซินไปที่หน้าประตู
อวี๋หงลี่ไม่ได้มาคนเดียว ข้างกายยังมีพี่สะใภ้หลินที่พักอยู่ชั้น 4 ของตึกเดียวกันมาด้วย
ก่อนหน้านี้หยางเหนียนเหนียนใช้พัดลมเป่าผม ผมจึงยุ่งเล็กน้อย เธอสวมเสื้อยืดตัวหลวม
พัดลมยังไม่ได้ยกเข้าไปในห้องด้านใน ทั้งเธอและลู่สือเซินจึงมีเหงื่อซึมอยู่บนหน้าผาก ใบหน้าร้อนผ่าวจนแก้มแดงระเรื่อ
ในสายตาของอวี๋หงลี่กับพี่สะใภ้หลิน ทั้งคู่คงทำเรื่องไม่เหมาะสมกันอยู่ในห้อง จึงคิดเลยเถิดไปไกลทันที
“แหม ดูเหมือนพวกเราจะมาผิดจังหวะนะ” อวี๋หงลี่ยิ้มกว้างพลางพูด
หยางเหนียนเหนียนไม่อยากฟังเธอพูดเรื่อยเปื่อย จึงถามตรง ๆ “มีธุระอะไรเหรอ?”
“แหม ก็ไม่ได้มีธุระใหญ่อะไรหรอก” อวี๋หงลี่ยิ้มเจื่อน “ตอนนี้ในเมืองกำลังฮิตกางเกงแบบเหยียบปลายเท้ากันมาก พรุ่งนี้พวกเราว่าจะเข้าเมืองไปซื้อ เลยอยากถามว่าเธอทำงานอยู่ที่ไหน จะได้ไปซื้อที่ร้านที่เธอทำงานกัน”
หยางเหนียนเหนียนตอบ “ฉันช่วยเถ้าแก่ตั้งแผงขายของน่ะ พรุ่งนี้ไม่ได้ออกไปตั้งแผง”
พรุ่งนี้เธอต้องไปฝากเงินที่ธนาคาร
วันนี้ฝนตก พื้นในร้านทั้งเปียกทั้งสกปรก ออกไปตั้งแผงก็ไม่เหมาะ เดี๋ยวเสื้อผ้าจะเปื้อนเอาได้ง่าย ๆ
บรรยากาศแบบนี้ คนที่ออกมาเดินซื้อของก็ไม่มีอารมณ์จะซื้อเสื้อผ้ากันหรอก
“อย่างนั้นเหรอ?” อวี๋หงลี่ทำหน้าไม่สู้ดี “มะรืนนี้ฉันมีธุระนิดหน่อย คงไม่มีเวลาเข้าเมือง เดิมทีคิดว่าจะช่วยเพิ่มยอดขายให้เธอแท้ ๆ”