ลู่สือเซินแบกหยางเหนียนเหนียนเข้าไปในห้องโถง แล้วให้นั่งพักบนม้านั่งไม้ ก่อนจะกลับเข้าไปในห้องด้านในเพื่อหยิบเสื้อผ้า เตรียมอาบน้ำ สายตาของเขาหยุดอยู่ที่พัดลมสองวินาที
ตำแหน่งที่หยางเหนียนเหนียนนั่งหันตรงไปทางประตูพอดี พอเห็นเขามองพัดลม เธอก็อธิบายว่า “อากาศร้อนขึ้นทุกวัน กลางคืนฉันนอนไม่หลับ เลยซื้อพัดลมกลับมาค่ะ”
ลู่สือเซินพยักหน้า “ผมจะไปอาบน้ำ คุณนั่งพักก่อนนะ”
พอเห็นเขาเข้าไปในห้องน้ำ หยางเหนียนเหนียนก็ถกแขนเสื้อขึ้นแล้วเดินเข้าครัว เตรียมทำบะหมี่นวดมือให้ลู่สือเซินกิน
เธอไม่รู้ว่าลู่สือเซินจะกลับมาวันนี้ จึงไม่ได้ซื้อเนื้อมา คงทำได้แค่ทอดไข่ดาวเพิ่มอีกสองฟอง
คงไม่ได้อาบน้ำมานาน ลู่สือเซินจึงใช้เวลาอาบน้ำนานอยู่สักหน่อย บะหมี่ต้มเสร็จแล้ว เขาถึงเดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมกะละมังเสื้อผ้าสกปรก เตรียมเอาไปซัก
หยางเหนียนเหนียนยืนเรียกเขาจากหน้าครัว “วางไว้ก่อน เดี๋ยวค่อยซัก ฉันต้มบะหมี่ไว้แล้ว รีบมากินสิ”
ตอนแรกเขาไม่ได้รู้สึกหิว แต่พอได้กลิ่นหอมของบะหมี่ ท้องกลับร้องขึ้นมาอย่างรู้งานสองครั้ง
ลู่สือเซินวางกะละมังลง พอเห็นเหงื่อเต็มศีรษะหยางเหนียนเหนียนก็พูดว่า
“ผมตักให้เอง คุณไปนั่งเป่าพัดลมที่ห้องโถงก่อนเถอะ”
หยางเหนียนเหนียนพยักหน้า “ตักของคุณคนเดียวก็พอค่ะ ตอนกลางวันฉันกินไปเยอะ ยังไม่หิว”
พอลู่สือเซินตักข้าวเสร็จเดินมาถึงห้องโถง ก็เห็นร่างผอมบางของเธอกำลังออกแรงยกพัดลมออกมา เขาวางชามกับตะเกียบลงบนโต๊ะ ก่อนจะสาวเท้าเข้าไปยื่นมือรับพัดลม แล้วแบกเข้าไปในห้องโถงอย่างสบาย ๆ