ตอนเด็ก ๆ เธอเคยได้ยินมาว่า ในยุคนี้ผู้คนมีชีวิตความเป็นอยู่ไม่ดีนัก หญิงสาวหลายคนขาดสารอาหาร ประจำเดือนครั้งแรกจึงมาช้ากว่าปกติ
แต่แบบนี้... มะ... มันช้าเกินไปหรือเปล่า?
ที่บ้านไม่มีผ้าอนามัยเตรียมไว้ หยางเหนียนเหนียนจึงรีบไปบ้านหวังเฟิ่งเจียวก่อนที่อาการจะกำเริบหนัก อดทนกับความปวดแล้วเดินไปหาเธอ
ระยะทางแค่สั้น ๆ แต่เธอกลับรู้สึกเหมือนเดินข้ามเขาลูกแล้วลูกเล่า ยิ่งเดิน ท้องก็ยิ่งปวด
หวังเฟิ่งเจียวกำลังพันไหมพรมอยู่ในบ้าน พอเห็นหยางเหนียนเหนียนกุมท้องเดินเข้ามาในลานบ้าน เธอก็รีบวางไหมพรมลง
ถามด้วยความเป็นห่วงว่า “อ้าว เหนียนเหนียน เป็นอะไรไป? ปวดท้องหรือเปล่า?”
ตอนนี้หยางเหนียนเหนียนปวดจนแทบไม่ไหวแล้ว เธอฝืนถามว่า “พี่หวัง มีของที่ใช้ตอนมีประจำเดือนไหมคะ? หนูประจำเดือนมาแล้ว ปวดท้องมากเลย”
หวังเฟิ่งเจียวรีบประคองเธอให้นั่งลงบนม้านั่งไม้ ก่อนจะพูดอย่างลำบากใจว่า “พี่มีนะ แต่เป็นของที่พี่ใช้แล้วทั้งนั้น จะให้เธอใช้ต่อก็ไม่ได้”
“หา?” หยางเหนียนเหนียนชะงัก “ใช้แล้วก็ยังเก็บไว้อีกเหรอคะ?”
เห็นสีหน้าของหยางเหนียนเหนียน หวังเฟิ่งเจียวก็ถามอย่างสงสัย “ปกติเธอใช้อะไรล่ะ?”
หยางเหนียนเหนียนหน้าเจื่อน “เมื่อก่อนที่บ้านหนูลำบากค่ะ อาจจะขาดสารอาหารไปหน่อย นี่เป็นครั้งแรกที่ประจำเดือนมา”
หวังเฟิ่งเจียวเข้าใจแล้ว เด็กที่บ้านยากจนในยุคนี้มีอยู่ไม่น้อย อายุ 20 ปีแล้วเพิ่งมีประจำเดือนครั้งแรกก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร
เมื่อคิดว่าหยางเหนียนเหนียนคงไม่รู้เรื่องพวกนี้ เธอจึงอธิบายว่า “พี่ได้ยินมาว่าคนในเมืองมีเงิน ก็ใช้สำลีอนามัยกับกระดาษชำระกัน ใช้เสร็จก็ทิ้ง แต่พี่ยังไม่เคยใช้ของพวกนั้นเลย ไม่รู้ว่าใช้ดีไหม ปกติพี่ใช้ผ้าฝ้ายเปื้อนแล้วก็ซักเอามาใช้ซ้ำ ภรรยาทหารในบ้านพักครอบครัวนอกจากผู้อำนวยการติงที่ใช้กระดาษชำระแล้ว คนอื่น ๆ ใช้ผ้าฝ้ายกันหมด”