หวังเฟิ่งเจียวเป็นคนตรงไปตรงมา ไม่ชอบนินทาลับหลังใคร ความสัมพันธ์กับคนในเขตบ้านพักครอบครัวทหารจึงถือว่าไม่เลว
เธอไม่ค่อยได้ติดต่อกับผู้อำนวยการติง ไม่ได้สนิทสนมกัน แต่ก็ไม่มีเรื่องบาดหมาง
ติงหลานอิงกำลังถักผ้าพันคออยู่ในห้องโถง พอเห็นหวังเฟิ่งเจียวเดินเข้ามาก็แปลกใจเล็กน้อย “อ้าว เฟิ่งเจียว วันนี้มีเวลามาบ้านฉันได้ยังไง?”
เดิมทีติงหลานอิงมีความรู้สึกดี ๆ ต่อหวังเฟิ่งเจียวอยู่บ้าง แต่พอรู้ว่าอีกฝ่ายสนิทกับหยางเหนียนเหนียน ก็ไม่ค่อยอยากคุยด้วยแล้ว
ถึงอย่างนั้น เมื่ออีกฝ่ายมาถึงบ้าน คำพูดตามมารยาทสักสองสามคำก็ยังต้องพูด
หวังเฟิ่งเจียวถามยิ้ม ๆ “ผู้อำนวยการติง ที่บ้านมียาแก้ปวดไหม? เหนียนเหนียนเป็นประจำเดือน ปวดท้องน่ะ”
พอได้ยินว่าหยางเหนียนเหนียนปวดท้อง ติงหลานอิงก็ทำหน้าเหยียดหยัน
“ฉันนึกว่าเป็นเรื่องใหญ่อะไรเสียอีก ผู้หญิงคนไหนเป็นประจำเดือนแล้วไม่ปวดบ้าง? เมียผู้บังคับกองพันลู่นี่ช่างบอบบางเสียจริง แค่ปวดนิดหน่อยก็ทนไม่ไหว แล้วต่อไปจะคลอดลูกยังไง?”
หวังเฟิ่งเจียวรู้สึกว่าคำพูดของติงหลานอิงไม่น่าฟัง จึงกระตุกมุมปากก่อนตอบ “ร่างกายแต่ละคนไม่เหมือนกัน เหนียนเหนียนปวดจนปากซีดหมดแล้ว เธออายุ 20 เพิ่งเป็นประจำเดือนครั้งแรก บางทีอาจเกี่ยวกับเรื่องนี้ด้วยก็ได้”
ติงหลานอิงรู้ว่าหวังเฟิ่งเจียวสนิทกับหยางเหนียนเหนียน จึงไม่พูดต่อให้เกินเลย “ที่บ้านฉันไม่มียาแก้ปวด เธอชงน้ำตาลทรายแดงให้ดื่มสักหน่อยก็แล้วกัน”
“ดื่มแล้ว แต่ไม่ช่วยเลย” หวังเฟิ่งเจียวหมุนตัวเดินออกไป “ฉันไปซื้อยาแก้ปวดที่สถานีอนามัยให้เธอดีกว่า”