หยางเหนียนเหนียนพาลู่รั่วหลิงเพิ่งมาถึงปากหมู่บ้าน ก็เห็นผู้ใหญ่บ้านกับแม่ของเซียงเฉ่าพุ่งเข้าหมู่บ้านไปทีละคน
พอเห็นหยางเหนียนเหนียน ผู้ใหญ่บ้านก็ปวดหัวขึ้นมาทันที สีหน้าหม่นคล้ำพลางถามว่า “เธอไม่ได้บอกว่าจะไม่กลับบ้านแม่หรือไง?”
หยางเหนียนเหนียนทำหน้าไร้เดียงสา มุมปากประดับรอยยิ้มจาง ๆ
“ผู้ใหญ่บ้าน เดิมทีฉันก็ไม่ได้คิดจะกลับมาหรอกค่ะ แต่เมื่อเช้าหวงกุ้ยฮวาวิ่งไปบ้านสามีฉัน ใส่ร้ายจนชื่อเสียงฉันเสียหาย ฉันเลยต้องแวะมาเยี่ยมเธอสักหน่อย”
หวงกุ้ยฮวาป้ายสีเธอ นั่นเป็นการใส่ร้าย แต่เธอมาที่นี่เพื่อทำให้เรื่องนั้นกลายเป็นเรื่องจริง
ผู้ใหญ่บ้านรู้สึกปวดหัวตุบ ๆ อยากถามหยางเหนียนเหนียนว่าเธอพูดอะไรที่ไม่ควรพูดออกไปหรือเปล่า แต่แม่ของเซียงเฉ่าอยู่ตรงนั้นด้วย เขาเลยอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ ไม่รู้จะเปิดปากยังไง
แม่ของเซียงเฉ่าไม่ชอบหวงกุ้ยฮวา พลอยไม่ค่อยชอบหยางเหนียนเหนียนไปด้วย เห็นผู้ใหญ่บ้านยืนนิ่งไม่ขยับก็เร่งอย่างไม่สบอารมณ์
“รีบไปดูที่บ้านกุ้ยฮวาสิ เมียแกกำลังโดนแม่ลูกคู่นั้นรุมตีอยู่!”
หยางเหนียนเหนียนเตือนด้วยความหวังดี “ผู้ใหญ่บ้าน ฉันว่าคุณอย่าเข้าไปยุ่งดีกว่าค่ะ เมียคุณรู้เรื่องคุณกับหวงกุ้ยฮวาแล้ว ตอนนี้กำลังโกรธจัด ถ้าคุณไปตอนนี้ เก้าในสิบส่วนเธอคงตีคุณไปด้วย”
สีหน้าผู้ใหญ่บ้านแข็งค้าง หยางเหนียนเหนียนรู้เรื่องเขากับหวงกุ้ยฮวาตั้งแต่เมื่อไรกัน?
พอแม่ของเซียงเฉ่าได้ยินว่าผู้ใหญ่บ้านมีสัมพันธ์กับหวงกุ้ยฮวา ดวงตาก็ลุกเป็นไฟทันที เธอกระชากแขนผู้ใหญ่บ้านแล้วตวาดถามเสียงแหลม
“คุณไม่ได้บอกเหรอว่าคุณไม่มีอะไรกับหวงกุ้ยฮวา ที่คนอื่นนินทากันลับหลังเป็นแค่เรื่องเหลวไหล?”