“พรวด... แค่ก ๆ...”
หยางเหนียนเหนียนตื่นเต้นจนพ่นน้ำในปากกระจายเต็มพื้น สำลักจนไอไม่หยุด แทบถือแก้วเคลือบไว้ไม่อยู่
ลู่สือเซินรับแก้วเคลือบไป แล้วตบหลังเธอเบา ๆ สีหน้ากระอักกระอ่วนอยู่บ้าง
อันอันเลียนแบบท่าทางของลู่สือเซิน ตบหลังหยางเหนียนเหนียนเบา ๆ สองสามที ก่อนกะพริบตากลมโตถามอย่างสงสัย
“คุณอาสะใภ้ ดื่มน้ำแล้วสำลักทำไมครับ หรือว่าน้องชายในท้องเตะคุณอาอยู่?”
หยางเหนียนเหนียนเพิ่งจะดีขึ้นนิดหน่อย ก็เกือบถูกคำพูดของอันอันเล่นงานจนตายอีกรอบ
“แค่ก ๆ... อันอัน อย่าเข้าใจผิดนะ เมื่อกี้ฉันกำลังออกกำลังกาย ไม่ได้จะมีน้องชายกับคุณพ่อของหนู แล้วในท้องฉันก็ไม่มีน้องชายด้วย”
“แล้วพวกคุณจะมีน้องชายเมื่อไหร่ครับ?” อันอันถามต่อ
“...” หยางเหนียนเหนียนนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงโยนคำถามให้ลู่สือเซิน “เรื่องนี้คุณพ่อเป็นคนตัดสินใจ”
อันอันเงยหน้ามองลู่สือเซิน ปากเล็ก ๆ ขยับเจื้อยแจ้ว “คุณพ่อ เด็ก ๆ ในเขตบ้านพักทหารกำลังรอกินไข่แดงอยู่นะครับ”
“...”
ลู่สือเซินตอบหน้าตาเฉย “รอให้โตขึ้นอีกหน่อยก่อน”
อันอันกำลังจะพูดอะไรต่อ ลู่สือเซินก็อุ้มเขาขึ้นด้วยมือข้างเดียวแล้วเดินออกไป “พรุ่งนี้ต้องไปโรงเรียน นอนเร็ว ๆ”
หยางเหนียนเหนียนเม้มปากกลั้นยิ้ม เมื่อครู่เธอสังเกตเห็นว่าหูลู่สือเซินแดง ผู้ชายคนนี้ดูเย็นชาไร้หัวใจ ราวกับไม่ใส่ใจอะไรทั้งนั้น