หยางเหนียนเหนียนปั่นจักรยานมาถึงปากทางถนนในเมือง ก็เห็นคนกลุ่มใหญ่ขวางทางอยู่ จึงจำใจลงจากจักรยานแล้วจูงฝ่าเข้าไป
พอเข้าใกล้ฝูงชน ก็ได้ยินเสียงคนตะโกนด้วยความโกรธว่า “อายุยังน้อยแท้ ๆ ไม่รู้จักทำตัวดี ๆ ตีมันให้ตาย! ถอดเสื้อผ้ามันแล้วมัดไว้กับต้นไม้!”
หยางเหนียนเหนียนอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นข้างหน้า แต่น่าเสียดายที่คนเยอะเกินไป เธอจูงจักรยานเบียดเข้าไปไม่ได้
เห็นชายสูงวัยคนหนึ่งเบียดออกมาจากฝูงชน เธอจึงเรียกเขาไว้แล้วถามว่า “คุณลุงคะ เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ?”
“ข้างในกำลังตีขโมยอยู่น่ะ” ชายสูงวัยเตือนด้วยความหวังดี “หนูเป็นเด็กผู้หญิง อย่าเข้าไปใกล้เลย เดี๋ยวเขาตีคนตายแล้วจะตกใจเอา”
เดิมทีเธอไม่อยากยุ่งเรื่องชาวบ้าน แต่ไม่รู้ทำไมจู่ ๆ หยางเหนียนเหนียนก็นึกถึงเจียงหยางขึ้นมา จึงถามต่ออย่างระมัดระวัง
“คุณลุงคะ ขโมยเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง อายุเท่าไหร่เหรอคะ?”
“เป็นหนุ่มน้อยคนหนึ่ง” ชายสูงวัยคิดครู่หนึ่งก่อนตอบ “น่าจะสัก 15-16 ปี มือเท้าก็ครบแท้ ๆ ไม่ยอมทำงาน กลับมาเป็นขโมยอยู่บนถนน ไม่ตีเขาแล้วจะตีใครล่ะ?”
ในยุคนี้ผู้คนเกลียดขโมยกันมาก เรื่องที่ขโมยถูกตีจนตายก็ใช่ว่าจะไม่เคยเกิดขึ้น
หัวใจของหยางเหนียนเหนียนกระตุกวูบ แม้ยังไม่เห็นตัวคน แต่เธอกลับรู้สึกว่าคนข้างในอาจเป็นเจียงหยาง จึงจูงจักรยานเบียดเข้าไป
“รบกวนทุกคนหลีกทางหน่อยค่ะ”
ชายสูงวัยมองเธออย่างแปลกใจ “หนูเป็นเด็กผู้หญิง ทำไมไม่ฟังที่ลุงเตือนล่ะ? จะเข้าไปดูอะไร?”
“หนูอาจจะรู้จักเขาค่ะ” หยางเหนียนเหนียนตอบอย่างร้อนใจ
ใครจะคิดว่าพอชายสูงวัยได้ยิน ก็รีบตะโกนเสียงดังทันที “ทุกคนหลีกทางหน่อย! ครอบครัวของขโมยมาถึงแล้ว!”
ไม่ถึงหนึ่งนาที ตรงหน้าก็มีคนแหวกทางให้
หยางเหนียนเหนียนไม่มีเวลาสนใจอะไร รีบจูงจักรยานเข้าไปข้างใน ก็เห็นหนุ่มร่างผอมคนหนึ่งถูกชายร่างใหญ่กำยำคร่อมทุบตีอยู่