หยางเหนียนเหนียนเกือบกลั้นใจไม่ไหว ลุกขึ้นปรบมือให้ผู้การซ่ง
คำพูดของผู้การซ่งช่างสะใจจริง ๆ
พอมีสองสามีภรรยาผู้การฝ่ายการเมืองจางนั่งร่วมโต๊ะ หยางเหนียนเหนียนก็แทบกินอะไรไม่ลง เธอรีบกินเกี๊ยวในชามจนหมด แล้วเดินเข้าครัวไปต้มเกี๊ยวเพิ่มอีกหม้อ
สองสามีภรรยาผู้การฝ่ายการเมืองจางปากบอกว่าเกี๊ยวไม่อร่อย แต่กลับกินเก่งไม่น้อย เกี๊ยวในชามหมดลงอย่างรวดเร็ว
ส่วนไก่กับหมูพะโล้ ทั้งคู่กลับอดใจไม่ยื่นตะเกียบไปแตะได้
หยางเหนียนเหนียนตักเกี๊ยวจากหม้อให้ผู้การซ่งกับลู่สือเซิน ส่วนที่เหลือสองสามีภรรยาผู้การฝ่ายการเมืองจางก็ไม่ได้กินสักชิ้น
แต่เธอกลับพูดจาไพเราะว่า “ผู้การฝ่ายการเมืองจาง ผู้อำนวยการติงไม่ชอบกินเกี๊ยว ฉันเลยไม่ได้ตักให้พวกคุณนะคะ กินแตงกวาคลุกให้เยอะ ๆ เถอะค่ะ”
“……”
สีหน้าของผู้การฝ่ายการเมืองจางกับติงหลานอิงแทบไม่ต่างจากเปลือกแตงกวาบนโต๊ะ ทั้งเขียวทั้งมีหนาม
ทั้งที่รู้ว่าหยางเหนียนเหนียนจงใจ พวกเขาก็หาข้อตำหนิเธอไม่ได้
แววตาผู้การซ่งเจือรอยยิ้ม ผู้หญิงคนนี้นิสัยใช้ได้ มีแค้นก็ชำระทันที ช่างมีความเป็นเขาตอนหนุ่ม ๆ
อาหารบนโต๊ะมีมากมาย แต่ผู้การฝ่ายการเมืองจางกับติงหลานอิงกลับกินไม่อิ่ม
ก่อนกลับ ติงหลานอิงเอาแต่จ้องเหล้าที่ผู้การฝ่ายการเมืองจางนำมา หยางเหนียนเหนียนทำเป็นไม่เห็น ไม่ยอมเอ่ยปากให้เธอหิ้วเหล้ากลับไป
สองสามีภรรยาก็อายเกินกว่าจะขอเหล้าคืน ได้แต่ทำหน้าบึ้งกลับบ้านไป
ลู่สือเซินเดินไปส่งผู้การซ่งถึงประตูทางเข้าบ้านพักทหาร ผู้การซ่งก็กลั้นเสียงหัวเราะไม่ไหว ระเบิดหัวเราะออกมา