ทางนี้
ลู่กั๋วจื้อจับไก่ตัวผู้ตัวหนึ่งออกมาจากเล้า ส่วนลู่ชิ่งหย่วนรับหน้าที่ถอนขนไก่
กวนอ้ายเหลียนสับเนื้อไก่เป็นชิ้น คลุกแป้งแล้วนำลงทอดในกระทะ จากนั้นก็ให้ลู่ซิงซิงไปเก็บผักโขมป่ามา ก่อนจะนวดแป้งทำบะหมี่ไก่หม้อใหญ่
หม่าเซี่ยวจู๋เอาแต่นอนอยู่ในห้อง ไม่ยอมลุกจากเตียง แม้แต่ข้าวก็ยังให้ลู่ชิ่งหย่วนยกไปส่งถึงข้างเตียง เธอใช้ตะเกียบคนบะหมี่ในชามตามความเคยชิน พอเห็นว่ามีเนื้อไก่อยู่ด้วย ก็แผดเสียงขึ้นมาทันที
“ไม่คิดจะประหยัดกันแล้วหรือไง? ทั้งบะหมี่เส้นขาวทั้งเนื้อไก่ พวกแกคิดจะกินเสบียงที่บ้านให้หมด แล้วรีบตายกันหรือไง?”
ไก่พวกนี้เป็นของรักของหวงของหม่าเซี่ยวจู๋ ช่วงปีใหม่เธอยังไม่ยอมเชือดกินเลยด้วยซ้ำ ภายหลังขัดใจสามีไม่ไหว ถึงได้ยอมเชือดตัวที่ขนหางไม่สวยไปหนึ่งตัว
ข้าวที่คลุกยาเบื่อหนู เธอก็ยังไม่กล้าเอาไปให้ไก่กิน กลัวไก่โดนวางยาไปด้วย
ทั้งที่เกือบเอาชีวิตไม่รอด เธอยังไม่ยอมฆ่าไก่มาบำรุงร่างกายสักตัว แต่หยางเหนียนเหนียนกลับเพิ่งกลับมาถึง มื้อแรกก็ได้กินไก่ที่เธอเลี้ยงมาอย่างยากลำบากแล้ว
เธออยู่มาครึ่งชีวิต ยังไม่เคยได้กินดีขนาดนี้เลย
ลู่ชิ่งหย่วนหน้าบึ้ง แม่พูดจาไม่น่าฟังเกินไปแล้ว “พ่อเป็นคนฆ่า”
พ่อรู้ว่าแม่ไม่ยอมฆ่าไก่กิน ถึงได้แอบฆ่า แถมเลี้ยงไก่ไว้ก็ต้องเอามากินอยู่แล้ว
ตอนนี้น้องสะใภ้กลับมาพอดี ที่บ้านก็ไม่มีเนื้อสัตว์สักอย่าง ฆ่าไก่สักตัวแล้วจะเป็นไรไป?
หม่าเซี่ยวจู๋ถลึงตา “พ่อแกมีสิทธิ์อะไรมาเชือด? นี่ไก่ที่ฉันเลี้ยงมา เขาเคยให้อาหารไก่สักครั้งไหม?”