หยางเหนียนเหนียนอ้าปากค้าง «แม่สามีนี่กล้าจริง ๆ เลยนะ! ต่อให้ยมราชมาเองก็ยังต้องก้มหัวให้สามครั้ง ดีที่เอาน้ำล้างจนฤทธิ์ยาเจือจางลง ไม่อย่างนั้นคงได้จัดงานศพกันจริง ๆ»
«ใครว่าไม่ใช่ล่ะ» กวนอ้ายเหลียนพูดอย่างจนใจ «แม่สามีของเรานี่ไม่มีเหตุผล แถมยังดื้อหัวชนฝาอีก ดีที่ชิ่งหยวนไม่ได้โง่ ช่วงหลายวันนี้เขากับพ่อสามีผลัดกันดูแลแม่สามีตลอด ฉันไม่มีธุระก็ไม่เข้าไปในห้องเธอหรอก เข้าไปแล้วก็ไม่เคยพูดจาดี ๆ ด้วย แถมยังพูดจาประชดประชันอีก เพราะฉันห้ามเด็ก ๆ กินข้าวด้วย เธอเลยหาว่าฉันอยากให้เธอถูกวางยาจนตาย»
หยางเหนียนเหนียนหัวเราะ «ปากแบบนั้นของเธอ ไม่แช่งให้ตายก็น่าแปลกแล้ว»
«น้องสะใภ้ กล้าพูดจริง ๆ นะ» กวนอ้ายเหลียนเหมือนได้เจอพวกเดียวกัน พอเริ่มนินทาก็หยุดไม่อยู่ «จริง ๆ แล้วสองวันนี้แม่สามีของเราก็อารมณ์ไม่ค่อยดีนัก หลังแต่งงานชีวิตของรั่วหลิงก็ไม่ราบรื่น เมื่อวานร้องไห้กลับมาบอกว่าอยากหย่า พ่อของเรากลับพาเธอไปส่งที่บ้านสามีอีก บอกว่าถ้ากล้าหย่าก็ตัดขาดพ่อลูกกับเธอ»
เธอเองก็เคยเกลี้ยกล่อมพ่อสามีให้ยอมให้รั่วหลิงหย่า แต่ใครจะคิดว่าเพิ่งเกริ่นไปได้ไม่กี่คำ พ่อสามีก็ปาถ้วยชามแตก บอกว่าใครกล้ายุให้ลู่รั่วหลิงหย่า เขาจะใช้จอบฟาดคนนั้นให้ตาย
เธอเลยไม่กล้าพูดอะไรอีก
«หย่าเหรอ?» หยางเหนียนเหนียนประหลาดใจ «รั่วหลิงเพิ่งแต่งงานได้ไม่นานเองไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงคิดจะหย่าล่ะ?»
กวนอ้ายเหลียนยังไม่ทันตอบก็ถอนหายใจเสียก่อน «เฮ้อ พวกเราถูกตระกูลเฉียนหลอกกันหมด ก่อนหน้านี้ที่ตระกูลเฉียนเร่งให้แต่งงาน ที่จริงไม่ใช่เพราะมีผู้ใหญ่ใกล้เสียชีวิตอะไรนั่นเลย»
พูดแล้วเธอก็ชี้ไปที่ขมับตัวเอง «เป็นเพราะเฉียนหย่งมีปัญหาทางสมอง ก่อนหน้านี้เห็นเขาไม่ค่อยพูด ก็คิดว่าเป็นคนซื่อ ๆ แค่พูดไม่เก่ง ที่ไหนได้ไม่ใช่แบบนั้นเลย หลังแต่งงานรั่วหลิงถึงได้รู้ว่าเฉียนหย่งคิดเลขไม่เป็น แม้แต่บวกเลขลบเลขภายใน 10 ก็ยังทำไม่ได้»