หยางเหนียนเหนียนกับกวนอ้ายเหลียนรออยู่ตรงปากทางเข้าหมู่บ้าน พอเห็นเจ้าหน้าที่ตำรวจสองคนเดินออกมา ทั้งคู่ก็รีบกล่าวขอบคุณ
“เจ้าหน้าที่ วันนี้รบกวนพวกคุณแล้วค่ะ”
เจ้าหน้าที่ทั้งสองโบกมือ คนหนึ่งซึ่งอายุมากกว่าพูดขึ้น
“เป็นสิ่งที่พวกเราควรทำ พวกคุณรีบกลับไปเถอะ!”
เจ้าหน้าที่อีกคนกล่าวว่า “ถ้าคนตระกูลเฉียนไปก่อเรื่องที่บ้านพวกคุณอีก ก็ไปหาพวกเราที่สถานีตำรวจนะ”
พวกเขาเจอคนอย่างแม่เฉียนมามากแล้ว ไม่แน่ว่าเธออาจไปก่อเรื่องถึงบ้านตระกูลลู่จริง ๆ
……
กวนอ้ายเหลียนขึ้นจักรยานแล้วให้หยางเหนียนเหนียนนั่งซ้อนท้าย กลับไปยังหมู่บ้านต้าอวี๋ ระหว่างทางตรงทางแยกเข้าหมู่บ้าน ทั้งคู่พบแม่ฟางกับหวงกุ้ยฮวา แต่สองคนนั้นไม่เห็นหยางเหนียนเหนียนที่นั่งอยู่ด้านหลังของกวนอ้ายเหลียน จึงเดินด่ากระปอดกระแปดกลับไป
ผมของแม่ฟางยุ่งเหยิง แขนเสื้อขาดหลุดไปข้างหนึ่ง ตรงเอวกางเกงก็ขาดเป็นรูใหญ่ จนต้องใช้มือคอยจับกางเกงไว้ตลอด
หวงกุ้ยฮวาก็สภาพไม่ต่างกัน รองเท้าหายไปข้างหนึ่ง
เห็นชัดว่าพวกเธอไปทะเลาะวิวาทกับใครมา
หรือว่าพวกเธอจะไปบ้านแม่สามีกันนะ?
กวนอ้ายเหลียนไม่ทันสังเกตเห็น จึงไม่ได้จอดรถ
เป็นเวลาเที่ยงวัน บ้านทุกหลังในหมู่บ้านมีควันลอยออกจากปล่องไฟ ทว่าบ้านตระกูลลู่กลับเงียบเหงา ไม่มีใครหุงหาอาหาร
ลู่กั๋วจื้อนั่งหน้าประตูห้องโถง สีหน้ามืดครึ้ม ลู่ชิ่งหย่วนยืนอยู่ข้าง ๆ ด้วยสีหน้าลำบากใจ ส่วนหม่าเซี่ยวจู๋เสื้อผ้าหลุดลุ่ย ผมเผ้าราวกับถูกฟ้าผ่ามา
เด็ก ๆ หลบอยู่ในบ้าน ไม่กล้าออกมา มีเพียงลู่รั่วหลิงที่ยืนเอ๋ออยู่ตรงประตูเรือน