กวนอ้ายเหลียนแอบหัวเราะ ไม่ว่ายังไง พอเห็นแม่สามีแพ้ เธอก็ดีใจมาก
เธอเดินไปที่ผนังแล้วหยิบรองเท้าคู่หนึ่งที่แขวนอยู่ลงมา “ฉันทำรองเท้าให้เธอกับสือเซินคนละสองคู่ คู่หนึ่งเป็นรองเท้าผ้าใส่ตอนนี้ อีกคู่เป็นรองเท้าบุผ้าฝ้ายไว้ใส่หน้าหนาว ลองดูสิว่าชอบไหม”
หยางเหนียนเหนียนร้อง “อุ๊ย” “พี่สะใภ้ใหญ่ ฝีมือพี่ประณีตมากเลยค่ะ ดอกโบตั๋นที่ปักเหมือนของจริงเลย ฉันชอบมากค่ะ”
รองเท้าผู้ชายเป็นสีดำล้วน ส่วนของผู้หญิงเป็นสีแดง ด้านบนยังปักลายดอกโบตั๋น ดูก็รู้ว่าตั้งใจทำมาก
หยางเหนียนเหนียนนั่งลองรองเท้าข้างเตียง คิดไม่ถึงว่าจะพอดีเป๊ะ เธอแปลกใจเล็กน้อย “พี่สะใภ้ใหญ่ รองเท้าพอดีเลยค่ะ พี่รู้ได้ยังไงว่าฉันใส่เบอร์อะไร?”
เห็นหยางเหนียนเหนียนไม่เพียงไม่รังเกียจ แถมยังชอบมาก กวนอ้ายเหลียนก็ยิ้มจนหุบปากไม่ลง
“คราวก่อนตอนเธอกลับมา ฉันเอารองเท้าเธอมาดูแล้ว กลัวอยู่ว่าเธอจะไม่ชอบใส่ รองเท้าที่ทำเองลวดลายไม่เยอะเท่าที่ขายตามร้าน”
“รองเท้าที่ขายตามร้านจะดีเท่ารองเท้าทำเองได้ยังไงคะ? ฉันชอบใส่รองเท้าทำมือ เบาสบาย ไม่กัดเท้าด้วย ขอบคุณมากนะคะพี่สะใภ้ใหญ่ แม้แต่แม่ฉันยังไม่เคยตั้งใจทำรองเท้าให้ฉันขนาดนี้เลย”
เวลาหยางเหนียนเหนียนอยากทำให้ใครโมโห คำพูดของเธอทำเอาคนฟังพูดไม่ออกได้ แต่เวลาพูดหวานขึ้นมา เธอก็หวานจริง ๆ
กวนอ้ายเหลียนพอรู้เรื่องครอบครัวของหยางเหนียนเหนียนอยู่บ้าง “แม่เธอนี่หัวเลอะเลือนจริง ๆ ลูกสาวดี ๆ แบบนี้ยังไม่รัก ฉันว่าพี่สาวของเธอคนนั้นก็เจ้าเล่ห์ไม่น้อย ดูไม่เหมือนคนกตัญญูเลย สักวันแม่เธอต้องเสียใจแน่”
พูดยังไม่ทันขาดคำ ด้านนอกก็มีเสียงหม่าเซี่ยวจู๋ดังขึ้น
“พวกเธอเอาแต่หลบขี้เกียจอยู่ในบ้านกันหมดหรือไง? ไม่คิดจะทำงานในนาแล้วใช่ไหม?”