กวนอ้ายเหลียนรู้สึกกระดากใจอยู่บ้าง ลู่รั่วหลิงนี่ก็จริง ๆ เลย จะตีก็ตีไปสิ! ทำไมต้องเล็งแต่หน้าอีกล่ะ?
ทำเอาตอนนี้เธอมาออกหน้าแทน ยังรู้สึกใจไม่ค่อยดีเลย
กวนอ้ายเหลียนกลืนน้ำลาย ฝืนใจพูดว่า “น้องสาวฉันไม่ลงมือทำร้ายคนอื่นโดยไม่มีเหตุผลหรอก เรื่องนี้ต้องมีสาเหตุแน่”
ใบหน้าแม่เฉียนพองจนเหมือนลูกโป่งที่พร้อมระเบิดได้ทุกเมื่อ เธอชี้หน้าลู่รั่วหลิงแล้วด่ากราด “สาเหตุก็คือมันไม่ยอมให้ลูกชายฉันขึ้นเตียง บ้านไหนบ้างที่เมียไม่ยอมให้ผัวขึ้นเตียง? แต่งเข้าบ้านลูกชายฉันแล้ว ยังจะทำเป็นวางท่าอะไรอีก? บ้านฉันเสียเงินตั้งมากมายแต่งมันกลับมาเป็นของประดับหรือไง?”
แม่เฉียนเป็นหญิงปากร้ายในชนบทอย่างแท้จริง คำพูดคำจาฟังไม่เข้าหูเอาเสียเลย ถ้าไม่เห็นแก่กวนอ้ายเหลียนกับหยางเหนียนเหนียนเป็นญาติฝ่ายบ้านเดิมของลู่รั่วหลิง เธอคงด่าหนักกว่านี้อีก
ตอนแรกกวนอ้ายเหลียนเห็นว่าลู่รั่วหลิงไม่ได้เสียเปรียบ แถมยังซ้อมเฉียนหย่งจนหน้าบวมเหมือนหัวหมู จึงไม่อยากทำให้เรื่องบานปลาย ใครจะไปรู้ว่าแม่เฉียนจะพูดจาเลวร้ายขนาดนี้ ต่อหน้าพวกเธอยังทำถึงขนาดนี้ ลับหลังจะรังแกรั่วหลิงยังไงบ้างก็ไม่รู้
พอเห็นรั่วหลิงยืนเหม่อ ไม่รู้จักโต้กลับสักคำ เธอก็ถลึงตาใส่แม่เฉียน สีหน้าดุดันยิ่งกว่าอีกฝ่ายเสียด้วยซ้ำ
“คุณป้า แบบนี้ไม่ถูกนะ เรื่องของสามีภรรยาเขา คุณเป็นแม่จะเข้าไปยุ่งให้วุ่นวายทำไม? ขอแค่เฉียนหย่งดีกับรั่วหลิง อยู่กันไปนาน ๆ รั่วหลิงรับรู้ถึงความจริงใจของเฉียนหย่งแล้ว จะไม่ยอมให้เขาขึ้นเตียงได้ยังไง?”
“แล้วจะให้ดีกับมันยังไงอีก? บอกมาสิว่าจะให้ดียังไง?” แม่เฉียนขยับเข้ามาทีละก้าวทุกครั้งที่พูด “ลูกชายฉันเกือบโดนมันตีตาย ตั้งแต่มันเข้าบ้านฉันมา บ้านฉันก็ไม่เคยสงบสุขเลย ถ้าเธอคิดว่าน้องสาวเธอไม่ได้รับความเป็นธรรม ก็พากลับไปตอนนี้เลย แล้วคืนสินสอดบ้านฉันมาด้วย เราจะถือเสียว่าไม่เคยแต่งสะใภ้คนนี้เข้าบ้าน ยังไงพวกเขาก็ยังไม่ได้จดทะเบียนสมรส น้องสาวเธอก็ยังไม่เสียความบริสุทธิ์ ใครก็ไม่เสียเปรียบ”