วสันต์ในม่านหงส์

ปีนั้น หลังประกาศผลสอบ หลิวอวิ้นอวี้เลือกเมิ่งป๋อโจว บัณฑิตยากจนให้เป็นสามี

นางอยู่เคียงข้างเขาจนสอบได้ตำแหน่งทั่นฮวา กลับคืนสู่ตระกูลบรรพบุรุษ และทุ่มเทวางแผนปูทางสู่เส้นทางขุนนางให้เขา

จนกระทั่งวันหนึ่ง เมิ่งป๋อโจวเมามายจนเผลอพูดความในใจออกมา

“ในเมื่อไม่ได้อยู่เคียงข้างคนที่พึงใจ แล้วจะแต่งกับใครก็ไม่ต่างกันมิใช่หรือ? หากข้าหย่าภรรยาที่แต่งงานด้วยตั้งแต่แรก ย่อมไม่แคล้วส่งผลต่อเส้นทางขุนนาง”

ที่แท้ นางเป็นเพียงตัวเลือกที่เขาจำใจยอมรับ

ที่แท้ การประจบเอาใจตลอดสามปีก็ยังสู้คำว่า “ส่งผลต่อเส้นทางขุนนาง” ไม่ได้

หลิวอวิ้นอวี้ยื่นหนังสือหย่าให้เขา ก่อนจากไปอย่างเด็ดเดี่ยว

นอกจวนเมิ่ง มีรถม้าประดับทองฝังหยกจอดรออยู่นานแล้ว

เมื่อม่านรถเปิดออก อาจารย์ผู้ที่อดีตสามีเคารพประหนึ่งเทพ และเป็นอัครมหาเสนาบดีผู้กุมอำนาจทั่วหล้าก็นั่งอยู่ภายใน เขายิ้มพลางยื่นมือให้นาง

“ว่านว่านคนดี มากับข้า”

-

ซ่งจิ้นเป็นอัครมหาเสนาบดีแห่งราชสำนัก และเป็นพระมาตุลาของฮ่องเต้

เมื่อมองจากไกล คนผู้นี้ดูอบอุ่นอ่อนโยนดุจหยก ทว่ามีเพียงผู้ที่เคยพลาดท่าให้เขาเท่านั้นจึงจะรู้ว่า ภายใต้เปลือกนอกสง่างามเปี่ยมเสน่ห์และท่าทีสุภาพอ่อนน้อมของสุภาพบุรุษนั้น ซ่อนจิตใจดำมืดเพียงใด

แรกเริ่ม ซ่งจิ้นเพียงต้องการขัดเกลาหลิวอวิ้นอวี้ให้กลายเป็นดาบเล่มหนึ่ง

เขาสอนนางเรื่องตำราคณิตศาสตร์ทั้งสิบเล่ม และสนับสนุนปณิธานอันทะเยอทะยานของนาง ใครจะคิดว่าเด็กสาวรุ่นหลังที่เขาทะนุถนอมจะก้าวเข้ามาในฝันพิศวาส จนทำให้เขาหลงใหลคลุ้มคลั่งทั้งวันทั้งคืน...

ต่อมา แม้จะรู้ว่านางเป็นภรรยาของศิษย์ และรู้ว่าที่นางจงใจเข้าหาก็เพื่อปูทางให้สามี เขาก็ไม่คิดจะปล่อยนางไป

เมื่อเกิดคดีอยุติธรรม หลิวอวิ้นอวี้ที่ไร้หนทางจึงมาขอความช่วยเหลือจากเขา

“อวี้เหนียงยินดีรับใช้ท่านอัครมหาเสนาบดี ต่อให้ต้องตายหมื่นครั้งก็ไม่เสียดาย...”

ซ่งจิ้นโน้มกายมองนาง

ใบหน้าหล่อเหลาราวเทพเซียนและหยกนั้นแปรเปลี่ยนจากความอ่อนโยนเช่นเคย เผยแววอันตรายท่ามกลางเงามืดที่ไหวระริก

“ว่านว่าน เจ้าไม่รู้จริงหรือว่าข้าต้องการอะไร?”