ชายเสื้อถูกดึงเอาไว้
หัวใจของเจียงคั่วพลันเต้นแรงจนแทบทะลุออกมาจากลำคอ
เมื่อเห็นเช่นนั้น หนุ่มผมทองก็รีบเผ่นหนีไปทันที
ซังหลิงถามว่า “เจียงคั่ว คุณรู้ไหมว่าจะติดต่อเว่ยหลานได้ยังไง?”
“อะไรนะ?”
เจียงคั่วสงสัยว่าหูตัวเองมีปัญหา
แม้จะนั่งอยู่ในห้องส่วนตัวแล้ว เขาก็ยังมองเว่ยหลานด้วยสายตาระแวดระวังและตั้งแง่
“ทำไมเธอถึงตามหานาย?”
ระหว่างที่ซังหลิงไปเข้าห้องน้ำ เจียงคั่วก็ซักไซ้เขา
เว่ยหลานหัวเราะเย็นชา “ฉันจะไปรู้ได้ยังไง”
เจียงคั่วเจ้าทึ่มนี่ คงคิดว่าตัวเองซ่อนความรู้สึกได้มิดชิดสินะ
เจียงคั่วกัดฟันพูด “อย่าลืมสิว่าซังหลิงเป็นแฟนของอาเหยียน! เก็บความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ ของนายไว้บ้าง!”
“ฮะ...”
เว่ยหลานหลุดหัวเราะ “อ้อ ที่แท้เธอก็เป็นแฟนของอาเหยียนนี่เอง ถ้าไม่รู้มาก่อน เห็นนายร้อนรนขนาดนี้ ฉันคงนึกว่าเป็นแฟนนายเสียอีก”
“ฉัน...”
ใบหน้าเจียงคั่วแดงก่ำขึ้นมาทันที
ตอนนั้นเอง ซังหลิงก็ผลักประตูเข้ามา
เธอคิดว่าถึงเวลาสะสางเรื่องทุกอย่างให้จบแล้ว
ทั้งสองคนหันมามองเธอพร้อมกัน
หนุ่มทั้งสองมีสไตล์แตกต่างกัน แต่ต่างก็โดดเด่นเหนือคนอื่น รูปหล่อสะดุดตา
ซังหลิงเตรียมคำพูดไว้ล่วงหน้าแล้ว
เธอหยิบบัตรใบหนึ่งออกมา แล้ววางลงบนโต๊ะเบา ๆ ต่อหน้าสายตาของทั้งคู่
รูม่านตาของเว่ยหลานหดลงเล็กน้อย สัญชาตญาณบอกเขาว่ามีบางอย่างกำลังหลุดจากการควบคุม
เจียงคั่วพูดตรงกว่า “ซังหลิง นี่เธอทำอะไรน่ะ ฮ่า ๆ... ออกมากับพวกเรา จะให้ผู้หญิงอย่างเธอเลี้ยงได้ยังไง อีกอย่าง เธอจะมีเงินสักเท่าไรกัน...”
“ในนี้มีห้าล้าน”