ซังหลิงรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย。
โจวชีเสวี่ยมีน้ำเสียงแหบพร่าเล็กน้อย เขาถอดหน้ากากอนามัยออก «ที่คุณพูดเมื่อวาน... เรื่องครั้งที่สาม ยังจำได้ไหม?»
ซังหลิงพยักหน้า
เธอหยิบโทรศัพท์ออกมา «ฉันเพิ่มคุณเป็นเพื่อนไหม?»
แววตาของโจวชีเสวี่ยเป็นประกาย «ได้ทั้งนั้น แล้วปกติผม... ทักมาคุยกับคุณได้ไหม?»
ซังหลิงสแกนคิวอาร์โค้ด ก้มหน้าจัดการกับโทรศัพท์ ก่อนเตือนเสียงเรียบ «ฉันอาจไม่ได้ตอบทันทีนะ»
โจวชีเสวี่ยตอบ «ไม่เป็นไร»
เมื่อเห็นข้อความแจ้งเตือนเพื่อนใหม่เด้งขึ้นมา ดวงตาของโจวชีเสวี่ยก็โค้งลง รอยยิ้มเต็มไปด้วยความยินดี
เขายืนอยู่ข้างซังหลิง แล้วถามราวกับไม่ใส่ใจ «พวกคุณตั้งใจมาเที่ยวกันเหรอ? คนเมื่อกี้... เป็นแฟนคุณหรือเปล่า?»
ซังหลิงตอบ «ไม่ใช่»
«จริงสิ ผมชื่อโจวชีเสวี่ย»
«ฉันรู้»
โจวชีเสวี่ยชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็ไม่รอให้ซังหลิงพูดต่อ
เขาถามอย่างจนใจ «ผมขอรู้ชื่อคุณได้ไหม?»
ซังหลิง «.»
……
ซางอิงฉีเพิ่งจอดรถไว้หน้าประตู พอลงจากรถก็เห็นภาพที่ทำให้แววตาพลันเย็นเยียบ
ไอ้สารเลวมาจากไหน ยังกล้ามาจีบเธออีก—
เขาก้าวฉับ ๆ เข้าไปหา
«ที่รัก เป็นอะไรหรือเปล่า? มีไอ้สารเลวคนไหนมารังควานคุณไหม?»
ซางอิงฉีโอบไหล่ซังหลิงอย่างอ่อนโยน ก่อนตวัดสายตาคมกริบไปทางโจวชีเสวี่ย «ถ้าไม่อยากตายก็ไสหัวไป คนบางคนไม่ใช่คนที่แกจะมาแตะต้องได้»
โจวชีเสวี่ยมองซังหลิงอย่างประหลาดใจ «หลิงหลิง เพื่อนคุณพูดจา... น่าสนใจดีนะ»
เพิ่งแลกชื่อกันไปแท้ ๆ แต่โจวชีเสวี่ยกลับเรียกเธอว่าหลิงหลิงได้อย่างเป็นธรรมชาติ
สองพยางค์นั้นแผ่วเบาอยู่บนปลายลิ้น ความรู้สึกบางอย่างพลันเอ่อล้นในสมอง