เมื่อคืนคำขู่ของเฟิงไป๋ฮั่นแทบจะประกาศให้ทุกคนรู้กันอยู่แล้ว เฉิงหว่านกังวลอยู่ตลอดทั้งคืน เธอไม่เคยคิดเลยว่าแก้วเหล้านั่นจะถูกซังหลิงเอาไป
กว่าจะได้มันมา เธอต้องพยายามแทบตาย
จะให้ไม่แค้นก็คงเป็นไปไม่ได้ แต่เฉิงหว่านไม่กล้าแสดงออกมา
เฟิงไป๋ฮั่นไม่อยากพูดถึงซังหลิงกับใครทั้งนั้น จึงถามเสียงเรียบว่า “เจียงเชียนอวี่เป็นยังไงบ้าง”
เมื่อคืนเขาหาคนมาหลายคน ผลัดกันยกเหล้าไปคารวะเจียงเชียนอวี่ ให้พวกนั้นกรอกเหล้าใส่เขาจนเมา
ทำแบบนี้ สามีไร้ประโยชน์ของซังหลิงก็จะไม่มีแรงตามหาตัวเธออีก
สีหน้าของเฉิงหว่านเปลี่ยนไปมา
สุดท้ายเธอก็กัดฟันพูดว่า “พวกคุณกรอกเหล้าให้เขามากเกินไปแล้ว!!”
ไม่อาเจียน ก็เอาแต่เรียกชื่อซังหลิง
แม้แต่ตอนที่เธอตั้งใจยั่วยวนเขา… เขาก็ยังไม่มีปฏิกิริยา!
เฟิงไป๋ฮั่นหัวเราะเยาะ “ไร้ประโยชน์จริง ๆ”
เขาเริ่มรำคาญ ในเมื่อเป็นแบบนี้ก็ไม่จำเป็นต้องอยู่ฟังเฉิงหว่านพูดไร้สาระต่อแล้ว
มีเวลาขนาดนี้ กลับไปกอดซังหลิงนอนสักงีบไม่ดีกว่าหรือ
ใบหน้าของเฉิงหว่านเดี๋ยวซีดเดี๋ยวแดง
พอเห็นเฟิงไป๋ฮั่นกำลังจะไป เธอก็ทำท่าจะพูดอะไรบางอย่าง แต่พลันเห็นรอยฟันเป็นวงอยู่บนลำคอของเขา
รอยลึกมาก ผ่านไปหนึ่งคืนก็เริ่มมีเลือดซึมแล้ว
ยิ่งเป็นจุดที่อ่อนไหวขนาดนี้ คิดอย่างไรก็ไม่น่าใช่ฝีมือผู้ชายด้วยกัน
ชั่วพริบตาเดียว เฉิงหว่านก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้ คำถามที่ไม่น่าเชื่อหลุดจากปากเธอทันที—
“เมื่อคืนคุณกับซังหลิงนอนด้วยกันเหรอ?!”
ฝีเท้าของเฟิงไป๋ฮั่นชะงัก
ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองเฉิงหว่าน ก่อนมุมปากจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ดูพึงพอใจอย่างยิ่ง