หลังจากเงียบหายไปนาน จู่ ๆ เอ็นก็ส่งข้อความมา
เอ็น: ไม่กลัวถูกจับได้หรือ?
00ลู: คุณเอ็นเป็นคนเดียวที่รู้ตัวตนของฉัน คุณคงเก็บเรื่องนี้เป็นความลับให้ฉันได้ใช่ไหม?
00ลู: เหมือนว่ามีแค่บนอินเทอร์เน็ตเท่านั้นที่ฉันจะได้กลับมาเป็นตัวเอง
เอ็น: อ้อ
ระบบ: “อ้อ? อ้อบ้าอะไรล่ะ!!”
00ลู: ถึงคุณเอ็นจะไม่ติดต่อมา ฉันก็ว่าจะเป็นฝ่ายติดต่อคุณอยู่แล้วค่ะ
เอ็น: ?
00ลู: คุณอยากกินสตรอว์เบอร์รีไหมคะ?
หลังส่งข้อความนี้ไป อีกฝ่ายก็เงียบอยู่นาน สุดท้ายถึงกับออฟไลน์ไปเสียอย่างนั้น
ภายในห้องสลัว บนจอแสงค้างอยู่ที่ภาพหญิงสาวกำลังกินสตรอว์เบอร์รี
โนแลนยกมือแตะหว่างคิ้ว พลางสงสัยว่าความทรงจำของตัวเองมีปัญหาหรือเปล่า
เด็กสาวที่มาหาเขาครั้งก่อนหน้าตาเป็นอย่างไรนะ?
เขาจำไม่ค่อยได้จริง ๆ...
แม้อยู่ในสถานะซ่อนตัว บัญชีก็ยังรับข้อความได้
00ลู: ฉันจองบริการส่งด่วนระหว่างดวงดาวไว้แล้วนะคะ คุณเอ็น ฉันอยากให้คุณลองชิมด้วย อร่อยจริง ๆ ค่ะ
โนแลนเงยหน้าขึ้นทันที สายตาจับจ้องริมฝีปากที่ถูกกัดแหว่งไปครึ่งหนึ่งอย่างไม่วางตา ปลายนิ้วสีชมพูระเรื่อของหญิงสาวดูโปร่งใสเพราะเปื้อนน้ำผลไม้
ใบหน้าหลังหน้ากากบิดเบี้ยวไปชั่วขณะ ก่อนเขาจะหัวเราะเสียงต่ำในครู่ถัดมา
ประจบฉันขนาดนี้ อยากให้ฉันปิดปาก หรืออยากได้อะไรกันแน่?
-
วันงานเลี้ยงค่ำในพระราชวังมาถึงอย่างรวดเร็ว
ซังหลิงช่วยเตรียมงานมาตั้งแต่กลางวัน
งานเลี้ยงในพระราชวังย่อมยิ่งใหญ่อลังการ ต้องดูแลให้ดอกไม้ทุกดอกในแจกันงดงามสดชื่นที่สุด โดยต้องมีหยาดน้ำค้างเกาะอยู่บนกลีบ แชมเปญทาวเวอร์สะท้อนแสงระยิบระยับใต้โคมระย้า พื้นที่ปูด้วยหินชนิดพิเศษเงาวาวจนสะท้อนภาพได้ ส่วนเพดานสูงโค้งของห้องจัดเลี้ยงสลักรูปเทพเจ้าทั้งหลาย ซึ่งทอดสายตาเปี่ยมเมตตาลงมายังเหล่ามดปลวกตัวจ้อยเบื้องล่าง