ก่อนจะได้พบซังหลิง ฉินจื้อไม่เคยคิดเลยว่าสักวันตัวเองจะปล่อยให้อารมณ์ครอบงำได้ถึงเพียงนี้
หัวใจราวกับถูกผูกไว้กับเส้นไหมบาง ๆ ปลายอีกด้านอยู่ในมือของซังหลิง
อารมณ์ของเขาจะเป็นอย่างไร ล้วนขึ้นอยู่กับว่าอีกฝ่ายปฏิบัติต่อเขาแบบไหน
เมื่อได้ยินข่าวว่าซังหลิงจะกลับเข้าเมือง ฉินจื้อก็รู้สึกว่างเปล่าไปชั่วขณะ ฤทธิ์สุราทำให้สมองมึนชา เขาเผลอคิดขึ้นมาว่า หากปล่อยให้เธอไป แล้วต่อไปเขาจะไปตามหาเธอที่ไหน?
เธอจะยังจำเขาได้ไหม? หรือเธอมาที่นี่เพราะเซี่ยซือเหมียนจริง ๆ?
เขานิ่งเงียบไปชั่วครู่ ก่อนยกมือขึ้นปิดตา
วินาทีถัดมา มือของเขาก็ถูกดึงลง
ซังหลิงโน้มตัวลงมา มองเขาใกล้ ๆ ด้วยความสงสัย
“ฉินจื้อ คุณคงไม่ได้ร้องไห้หรอกนะ? ไม่อยากให้ฉันไปเหรอ?”
เธอยิ้มร่า แววตาฉายความเจ้าเล่ห์เล็ก ๆ อย่างคนชอบแกล้ง
ฉินจื้อก้มมองมือที่เธอกุมไว้ แล้วหัวเราะเสียงต่ำ “ใช่ ถ้าฉันบอกว่าไม่อยากให้ไป คุณก็จะไม่ไปหรือไง?”
น้ำเสียงของเขาฟังดูเหมือนกำลังประชดประชันเพราะน้อยใจ
“ใช่สิ”
ซังหลิงพยักหน้า ดวงตาโค้งลงเล็กน้อย “ฉันวางแผนจะกลับเข้าเมืองอยู่แล้ว คุณไม่รู้หรือ? ฉันกำลังทบทวนหนังสือเตรียมสอบเกาเข่า ถ้าสอบติดก็กลับไปได้”
ฉินจื้อชะงัก เงยหน้ามองเธอ
เขาคิดคำตอบไว้ตั้งมากมาย แต่ไม่เคยนึกเลยว่าซังหลิงจะบอกว่าตอนนี้ยังไม่ไป
“ทำไม...” เสียงชายหนุ่มแหบพร่า แฝงความหวังบางอย่างเอาไว้
ซังหลิงย่อมฟังไม่ออก “ฉันก็มีเหตุผลของตัวเองน่ะ สรุปคือตอนนี้ยังไม่คิดกลับไป คุณร้องไห้เร็วไปหน่อยแล้วนะ ฉินจื้อ~”