ถึงจะวุ่นวาย แต่ความวุ่นวายก็มีข้อดีอยู่เหมือนกัน ระหว่างนั้นซังหลิงพลันตบหน้าผากตัวเองแล้วบอกว่าไม่ได้การ ยาของเธอยังอยู่บนเตา เดี๋ยวเคี่ยวจนแห้งพอดี ต้องกลับไปดูสักหน่อย
พวกเธอจึงตามหากันอยู่แถวหมู่บ้าน จางอวี้หัวเลยบอกให้ซังหลิงกลับไปก่อน
หวังหลิงหลิงเบ้ปาก «เธอคงอยากอู้แน่ ๆ»
จางอวี้หัวพูดเสียงเย็น «ถ้าเธอมีธุระก็กลับไปได้เหมือนกัน ฉันไม่ห้าม»
หวังหลิงหลิงหดคอ คิดในใจว่าถ้าฉินจื้อถูกใจเธอ เธอคงไม่โง่เหมือนซังหลิงที่ออกมาตามหาคนกลางอากาศหนาวแบบนี้หรอก!
«ฉันก็แค่พูดเฉย ๆ…»
«พูดก็ไม่ได้!» จ้าวเสี่ยวเหมยเอือมระอา «พี่ซังหลิงก็ไม่ได้ทำอะไรให้เธอสักหน่อย ทำไมถึงคอยไม่ชอบพี่ซังหลิงอยู่เรื่อย»
หวังหลิงหลิงโมโหจนแทบคลั่ง «แล้วเธอไม่เห็นหรือไงว่าพี่เขาทำกับฉันยังไง?! ตั้งแต่แบ่งเตียงกันวันแรก ก็ทำหน้าไม่รับแขกใส่ฉันแล้ว»
จ้าวเสี่ยวเหมยไม่ถนัดทะเลาะกับคน แต่ก็ยังรวบรวมความกล้าพูดว่า «นั่นก็เพราะเธอทำไม่ถูกก่อนนี่นา อีกอย่าง หลังจากนั้นพี่ซังหลิงก็คร้านจะสนใจเธอแล้ว แต่เธอก็ยังหาเรื่องไม่ใช่เหรอ!»
«เธอมันพวกประจบสอพลอ!»
จางอวี้หลิงปวดหัว «หยุดเถียงกันทั้งคู่! ไปตามหาคน!»
ซังหลิงกลับไปถึง ยาก็ได้ที่พอดี
เธอหากาน้ำใบหนึ่ง แล้วเทยาใส่ลงไป
พอเงยหน้าขึ้น ก็เห็นเซี่ยซือเหมียนยืนอยู่ตรงปากทางเข้าครัว มองเธอด้วยสีหน้าซับซ้อน
ซังหลิงไม่ทันสังเกตเห็น เธอพูดอย่างดีใจว่า «กำลังกลุ้มอยู่เลยว่าจะเอายาไปให้ยังไง พอดีคุณมาแล้ว ฉันใส่ยาไว้เรียบร้อย รีบเอาไปให้พวกเขาเถอะ»
เซี่ยซือเหมียนไม่คิดเลยว่าคืนนี้หมู่บ้านจะวุ่นวายขนาดนี้ เยาวชนผู้มีการศึกษาต่างถูกเรียกให้ออกไปตามหาคน แต่ซังหลิงยังนึกถึงครอบครัวของเขาได้