เมื่อรู้ว่าลูกสาวที่จากบ้านไปนานกลับมาแล้ว สองสามีภรรยาก็รีบแลกเวรกับเพื่อนร่วมงานที่สนิทกัน ก่อนจะเร่งร้อนกลับบ้าน
พอเห็นลูกสาวที่ผิวขาวนวลและสวยขึ้นกว่าเดิมไม่รู้กี่เท่า ทั้งคู่แทบไม่กล้าทักว่าเป็นเธอ
พวกเขาไม่กล้าดุด่า กลัวว่าเธอจะหายตัวไปอีกโดยไม่พูดไม่จา
พอซังหลิงกลับมา แม่ซังก็รีบเตรียมทำอาหารที่เธอชอบกิน
แต่ยังไม่ทันออกไปซื้อของ เสียงเคาะประตูก็ดังมาจากด้านนอก
ระบบ: “โอ้โห~!”
แววตาซังหลิงไหวระริก เธอประคองแก้วน้ำ นั่งเรียบร้อยอยู่บนโซฟาโดยไม่ขยับ
พ่อซังเดินไปเปิดประตู
เมื่อเห็นคนด้านนอก เขาดูไม่แปลกใจสักนิด กลับหันมายิ้มอย่างดีใจแล้วบอกซังหลิงว่า “หลิงหลิง เพื่อนลูกมาแน่ะ”
เจ้าของร่างเดิมจะมีเพื่อนที่นี่ได้อย่างไร? เธอถือดี มองคนรุ่นเดียวกันรอบตัวไม่เข้าตา คิดว่าพวกเขาโง่กันทั้งนั้น
ซังหลิงคิดพลางหันไปมอง
กลับเป็นผู่สยง
เขาชะโงกหน้าเข้ามา เหลือบมองซังหลิงแวบหนึ่ง พอสบตากัน ผู่สยงก็ส่งสายตาราวกับจะบอกว่า ‘เอาตัวรอดให้ดีแล้วกัน’ ก่อนจะยิ้มแฉ่ง “น้องซัง กลับมาทั้งทีทำไมไม่บอกกันสักคำล่ะ? ฉันจะได้ไปรับ”
แน่ใจนะว่ามารับ ไม่ใช่มาจับ?
ซังหลิงกลอกตาแล้วลุกขึ้นยืน
เธอบอกพ่อแม่ว่า “หนูออกไปข้างนอกแป๊บนะคะ”
ตอนแรกพ่อซังกับแม่ซังไม่ไว้ใจผู่สยงนัก อย่างไรก็ดี อีกฝ่ายตัวใหญ่บึกบึน ดูอย่างไรก็ไม่เหมือนคนดี
ได้ยินว่าเขาทำงานอยู่ในตลาดมืด ว่ากันว่าคนในตลาดมืดหลายคนมีตัวตนที่แท้จริงเป็นโจรสลัดอวกาศ ทั้งยังเป็นพวกชั่วร้ายสุดขั้ว!