ถึงแม่ของเจียงจะไม่ได้พูดออกมาตรง ๆ แต่ซังหลิงก็เข้าใจความหมายที่นางไม่ได้เอ่ย เป็นทั้งการเกลี้ยกล่อมและคำเตือน
ในเมื่อหย่ากันแล้ว ก็ควรรู้จักเว้นระยะ อย่าเกาะแกะเจียงเชียนอวี่ไม่ยอมปล่อยอีก
ต่อให้เด็กในท้องของเฉิงหว่านไม่ใช่ลูกของเจียงเชียนอวี่ ก็ยังมีหว่านคนอื่น ๆ อีกตั้งมากมาย
ถ้าอย่างนั้นเธอยังอยู่ใน “เรือนหอ” ก็คงไม่เหมาะนัก
“ฉันเต็มใจอยู่แล้วค่ะ! คุณนาย… เอ่อ ไม่ใช่สิ คุณซัง ฉันจะไปกับคุณ!”
ซังหลิงยิ้มบาง ๆ ก่อนจะฝากเธอว่า “งั้นช่วยถามป้าอีกสองคนให้ฉันหน่อยนะ ถ้าพวกเธอเต็มใจ ฉันจะพาไปด้วยกัน”
ซังหลิงพูดว่าจะย้ายก็ย้ายเลย วันนั้นเธอจัดกระเป๋าเสร็จเรียบร้อย
ตลอดช่วงที่แต่งงานกัน ของใช้ส่วนตัวที่เธอทิ้งไว้ในคฤหาสน์มีน้อยจนน่าตกใจ
ไม่นานก็เก็บของเสร็จ
ข่าวในแวดวงนี้แพร่ไวแค่ไหนน่ะหรือ? ไม่นานข่าวที่ซังหลิงกับเจียงเชียนอวี่หย่ากันก็แพร่ไปทั่ว
ในกลุ่มนิรนามกลุ่มหนึ่งที่ตั้งใจบล็อกเจียงเชียนอวี่ไว้ ข้อความแชตก็เด้งรัวไม่หยุด
【ให้ตายสิ! ได้ยินข่าวหรือยัง?】
【เหลือเชื่อจริง ๆ】
【ข่าวดีมาเร็วเกินไปแล้ว】
【พวกนายว่า ฉันมีโอกาสไหม?】
【บ้าชะมัด พวกนายพูดอะไรกันเป็นปริศนา ตกลงกำลังพูดเรื่องอะไรกันเนี่ย】
【ใครน่ะ? ไม่รู้อะไรสักอย่างแล้วยังเข้ากลุ่มมาได้อีก ออกไปเองเถอะ โอเคไหม??】
【เฮ้อ… ได้ยินว่าเพราะนอกใจ ฉันอุตส่าห์ไปสืบเรื่องผู้หญิงคนนั้นมา พูดได้คำเดียวว่าบางคนคงหิวจัดจริง ๆ】