“โม่จั๋วฮวา นายมันหน้าด้านจริง ๆ ฉันเพิ่งหย่าไปเมื่อกี้ นายก็แทบรอไม่ไหวที่จะขึ้นมาแทนที่แล้วหรือไง?”
โม่จั๋วฮวาเช็ดเลือดที่มุมปาก
“ชกเสร็จหรือยัง? ถ้าเสร็จแล้ว ฉันกับหลิงหลิงจะไปกันแล้ว รบกวนหลีกทางด้วย”
เจียงเชียนอวี่พลันเกิดแรงกระตุ้นอยากชกโม่จั๋วฮวาให้ตายคามือ
“หลีกไป!”
เขากัดฟันแน่น ความหวาดกลัวว่าจะรักษาอะไรไว้ไม่ได้เลยถาโถมเต็มหัวใจ
ซังหลิงไม่สนใจที่โม่จั๋วฮวาพยายามห้าม เดินออกมาจากด้านหลังเขา
เธอมองเจียงเชียนอวี่ “เลิกวุ่นวายได้แล้ว”
หย่ากันแล้ว ก็แยกย้ายกันไปด้วยดีเถอะ
เจียงเชียนอวี่มองออกถึงอารมณ์ในดวงตาของซังหลิง เขาหัวเราะขื่น ๆ ด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “หลิงหลิง จริง ๆ แล้วเธอไม่จำเป็นต้องย้ายออกก็ได้ วิลล่าหลังนี้โอนเป็นชื่อเธอมานานแล้ว”
ซังหลิงส่ายหน้า “ไม่ต้องหรอก ความทรงจำที่นี่ไม่ได้ดีนัก ในเมื่อหย่ากันแล้ว ฉันก็อยากเปลี่ยนไปอยู่ในสภาพแวดล้อมใหม่” เธอยิ้มละไม “ถือว่าเริ่มต้นใหม่ก็แล้วกัน”
-
ตลอดทางโม่จั๋วฮวายิ้มไม่หยุด แค่คิดถึงสีหน้าเหมือนกินอึเข้าไปของเจียงเชียนอวี่ก็มีความสุขแล้ว
หลิงหลิงจะเริ่มต้นใหม่ แต่การเริ่มต้นครั้งนี้ไม่มีอดีตสามีอย่างเขารวมอยู่ด้วย
ฮึ ๆ ฮึ ๆ ๆ...
ซังหลิงยังพลอยติดอารมณ์ดีของโม่จั๋วฮวาไปด้วย
เธอหัวเราะ “มีความสุขขนาดนั้นเลยเหรอ?”
โม่จั๋วฮวากระแอมสองครั้งทันที ก่อนทำหน้าขรึมและแสร้งทำเป็นไร้เดียงสา “เปล่านี่! ผมกำลังตั้งใจขับรถอยู่”
ไม่ได้คิดอะไรเหลวไหลสักหน่อย!
ซังหลิงยกมุมปาก “อยากหัวเราะก็หัวเราะออกมาได้เลย ฉันไม่โกรธหรอก”
ตอนรถติดไฟแดง โม่จั๋วฮวาแอบสังเกตสีหน้าของซังหลิงอย่างระมัดระวัง