ซังหลิงหาวหวอด มองรถที่ขวางอยู่ตรงหน้าพวกเขาหยุดลง จากนั้นประตูก็เปิดออก หญิงสัตว์มนุษย์คนหนึ่งแต่งตัวร้อนแรงก้าวลงจากรถแล้วเดินมาทางนี้
ดูเหมือนหลัวซ่าหลี่จะลืมเรื่องน่าอับอายเมื่อวานไปแล้ว เธอเดินมาถึงข้างหน้าต่างรถอย่างอารมณ์ดี ก่อนเคาะกระจกเบา ๆ
“ฉินจ้าวหยวน เป็นคุณหรือเปล่า?”
ฉินจ้าวหยวนขมวดคิ้ว สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง เพียงเลื่อนกระจกลงมาแง้มหนึ่งช่อง น้ำเสียงเย็นชา “มีธุระอะไร”
หลัวซ่าหลี่ประหลาดใจ “คุณเพิ่งกลับจากทำภารกิจหรือคะ? ทำไมถึงมีแค่คุณคนเดี...” เธอยังถามไม่ทันจบก็รู้สึกถึงความผิดปกติ จึงก้มตัวลงทันที มองเข้าไปในรถผ่านช่องแคบ ๆ นั้น
ข้างกายฉินจ้าวหยวนมีผู้หญิงนั่งอยู่!
“ฉินจ้าวหยวน ทำไมในรถคุณถึงมีผู้หญิง แล้วยังไปทำภารกิจด้วยกันตามลำพังอีกหรือคะ?!”
หลัวซ่าหลี่ไม่เคยนึกเลยว่าซังหลิงจะเป็นมนุษย์ มนุษย์ล้วนเป็นพวกขี้ขลาดกลัวตาย พวกนั้นจะกล้าออกนอกเมืองได้อย่างไร?
ซังหลิงเลิกคิ้ว รูปร่างของเธอเล็ก ฉินจ้าวหยวนบังเธอไว้เกือบหมด ทำให้หลัวซ่าหลี่มองเห็นเธอได้ไม่ชัด
ดูจากท่าทีของหญิงสัตว์มนุษย์คนนี้ ก็เห็นได้ชัดว่าเธอมีใจให้ฉินจ้าวหยวน
เมื่อถูกซักถาม ดวงตาดำขลับของฉินจ้าวหยวนซึ่งไร้ความอบอุ่นอยู่แล้วก็ยิ่งเย็นเยียบราวกับจะจับตัวเป็นน้ำค้างแข็ง “หลีกไป”
เขาไม่มีหน้าที่ต้องอธิบายอะไรให้เธอฟัง
แต่คำถามที่เธอซักไซ้ในวันนี้ล่วงเกินเขาอย่างแท้จริง
ทันทีที่กระจกรถเลื่อนปิด ฉินจ้าวหยวนก็กดคันเร่ง