ฉินจ้าวหยวนปล่อยให้เธอทุบตี ถามด้วยความเป็นห่วงว่าเจ็บมือหรือเปล่า
ซังหลิงโมโหจนคว้าผมเขาไว้ «คุณกำลังประชดฉันอยู่เหรอ?»
ฉินจ้าวหยวนทั้งจนใจทั้งขบขัน เขาก้มลงจุมพิตมุมปากเธอเบา ๆ «ผมเป็นห่วงคุณต่างหาก กลัวว่าคุณจะเจ็บอีก ถ้าอยากทุบจริง ๆ ไว้วันหลังผมสั่งทำอุปกรณ์ให้ หรือจะใช้ของอย่างอื่นทุบก็ได้...» ระหว่างพูด เขาก็อุ้มเธอกลับมาถึงห้องนอนพอดี เมื่อเห็นโคมไฟข้างเตียงจึงเอ่ยว่า «ใช้โคมไฟอันนี้ทุบก็ได้เหมือนกัน»
ซังหลิงนั่งอยู่ริมเตียง พอเห็นโคมไฟก็เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย
ระบบจนปัญญาแล้วจริง ๆ
มันเองก็สงสัยว่าฉินจ้าวหยวนเป็นสัตว์ตระกูลสุนัขหรือเปล่า แต่ร่างเดิมของเขาไม่ใช่เสือหรอกหรือ?
ทำไมถึงฝึกตัวเองจนกลายเป็นหมาไปได้
ซังหลิงพูดไม่ออก «ฉินจ้าวหยวน คุณหมายความว่าให้ฉันเอาโคมไฟฟาดคุณเหรอ? คุณบ้าไปแล้วหรือไง!»
ไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้เธอเข้าใจผิดไปได้อย่างไร ถึงคิดว่าผู้ชายคนนี้รับมือยาก แถมยังรู้สึกกลัวเขาจากใจจริงอยู่เล็กน้อยด้วย?
ฉินจ้าวหยวนยกยิ้ม «หลิงหลิงเป็นห่วงผมเหรอ?»
«ไปให้พ้น!» ซังหลิงเตะเข้าที่หน้าท้องของเขา
เป็นสัตว์มนุษย์ที่หลงตัวเองเสียจริง
ฉินจ้าวหยวนจับข้อเท้าเธอไว้ แม้เธอจะดูผอม แต่รูปร่างสมส่วน เนื้อตัวนุ่มนิ่มไปหมด ผิวเนียนละเอียดราวกับแพรไหม ฉินจ้าวหยวนเริ่มติดใจ นิ้วหัวแม่มือลูบไล้แผ่วเบา จนรากฟันคันยุบยิบ ความปรารถนาลึก ๆ ที่ไม่มีวันเติมเต็มนั้น แค่สัมผัสยังไม่อาจทำให้พอใจได้... สุดท้ายก็อดใจไม่ไหว ฉินจ้าวหยวนคุกเข่าข้างหนึ่งลง——