อารมณ์เกรี้ยวกราดของซางอิงฉีสงบลงเล็กน้อย
แต่เขาไม่เชื่อคำพูดของจอมโกหกตัวน้อยคนนี้
“อยากได้อะไร?”
ซังหลิงชี้ไปด้านนอก “โทรศัพท์ดังแล้วค่ะ”
ซางอิงฉีเม้มปาก “กอดพี่ไว้”
พูดจบก็ประคองซังหลิงขึ้นมา อุ้มเธอออกไปทั้งอย่างนั้น
แล้วพาเธอมานั่งบนโซฟาด้วยกัน
ในที่สุดซังหลิงก็หยิบโทรศัพท์ออกมา จู้เหยาวางสายไปแล้ว และกำลังส่งข้อความมาหาเธอในวีแชตไม่หยุด
ซังหลิง: 【จู้เหยา เอาเสื้อผ้าวางไว้หน้าประตูนะ】
จู้เหยา: 【!! ในที่สุดเธอก็ตอบฉันแล้ว! ตกลงเกิดอะไรขึ้นกันแน่! ฉันเกือบจะให้ รปภ. งัดประตูแล้วนะ!】
ซังหลิง: 【ซางอิงฉีมา】
จู้เหยา: 【ให้ตายสิ!! พวกเธอสองคนคงไม่ได้กำลัง...】
จู้เหยา: 【เข้าใจแล้ว!】
ซังหลิงตอบข้อความอยู่ตลอด โดยมีซางอิงฉีเฝ้ามองอยู่ไม่ห่าง
เขาหัวเราะเบา ๆ “ดูท่าคุณกับเธอจะสนิทกันมาก ถึงขนาดไม่ปิดบังเรื่องหาคนมาแทนจากเธอเลย”
ซังหลิงวางโทรศัพท์ลง แล้วประคองใบหน้าเขาไว้ด้วยสองมืออย่างตั้งใจ
“พี่คะ หนูเพิ่งรู้ว่าพี่กับฮั่วฉี่เฉินไม่เหมือนกันเลยสักนิด”
“เธอ...”
ซางอิงฉีถูกสายตาเจิดจ้าของเธอจับจ้อง คิ้วขมวดอย่างไม่พอใจ ก่อนจะปิดปากเธอไว้ทันที
ไม่ยอมให้ริมฝีปากคู่นี้พูดสิ่งที่เขาไม่อยากฟังออกมาได้อีก
นับตั้งแต่รู้ว่าตัวเองเป็นตัวแทนของน้องชายแท้ ๆ ทุกครั้งที่ต้องเผชิญหน้ากับสายตาเช่นนี้ของซังหลิง เขาก็อยากฆ่าคนขึ้นมา!
ซังหลิงยอมให้เขาจูบแต่โดยดี
ที่จริง หากไม่นับเรื่องที่เธอทำ ซังหลิงก็เป็นหญิงสาวที่ว่าง่ายและอ่อนหวานมากคนหนึ่ง