ซังหลิงออกไปพร้อมกับเซี่ยสุย
จังหวะนั้นเอง ฮั่วฉี่เฉินก็เดินเข้ามาหา
ด้านหลังมีจู้เหยาตามมาด้วย เธอส่งสายตาให้ซังหลิงอย่างบ้าคลั่ง สีหน้าดูขมขื่นไม่น้อย
เธอใช้ข้ออ้างจนหมดแล้ว แต่ก็ยังขวางไม่อยู่
ยังดีที่ไม่ได้เห็นอะไรที่ไม่ควรเห็น!
ซังหลิงส่งสายตาบอกให้เธอวางใจ
เมื่อฮั่วฉี่เฉินเห็นซังหลิง สายตาของเขาก็ไปหยุดอยู่ที่ชุดราตรีตัวใหม่ของเธอ ก่อนจะเลื่อนไปยังเซี่ยสุยที่ยืนอยู่ข้างกาย
“หลิงหลิง ทำไมชุดถึงเปลี่ยนไปล่ะ แล้วเซี่ยสุย...” ฮั่วฉี่เฉินหรี่ตา น้ำเสียงแฝงความเป็นปรปักษ์ที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่ทันสังเกต “ทำไมถึงมาอยู่กับหลิงหลิงได้”
ในหัวของเขาผุดความคิดขึ้นมามากมายในชั่วพริบตา หรือว่าแฟนของหลิงหลิงจะเป็นเซี่ยสุย?
ซังหลิงตอบว่า “เปื้อนน่ะ”
เซี่ยสุยยิ้ม “บังเอิญเดินผ่านมา”
ฮั่วฉี่เฉินหัวเราะหึ “มีเรื่องบังเอิญขนาดนี้ด้วยเหรอ”
ให้ตายเถอะ นี่มันฉากรักสามเส้าระดับท็อปชัด ๆ
รู้สึกเหมือนกลิ่นดินปืนในอากาศเข้มข้นจนใกล้ระเบิดแล้ว
“ฮ่า ๆ ก็บังเอิญแบบนี้แหละ!” จู้เหยาพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว “ฮั่วฉี่เฉิน ฉันอธิบายให้ฟังไปแล้วไม่ใช่เหรอ ชุดของหลิงเป่าโดนฉันทำเปื้อนโดยไม่ได้ตั้งใจ ชุดที่เธอใส่อยู่เป็นชุดสำรองที่ฉันเอามาด้วย”
ซังหลิงพยักหน้า “อืม”
ก็เป็นอย่างนั้นแหละ
แต่ฮั่วฉี่เฉินก็ยังรู้สึกว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล
เขาจับมือซังหลิงไว้ แล้วบ่นเสียงเบา “ตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอว่าจะเป็นคู่ควงของพี่ ผ่านไปตั้งครึ่งคืนแล้ว พี่ยังไม่เห็นเงาเธอเลย”
ซังหลิงมองมือที่ฮั่วฉี่เฉินกุมไว้ แววตาไหววูบเล็กน้อย