ความเย่อหยิ่งเอาแต่ใจของหรงยวนเริ่มเผยให้เห็นแล้ว
ตอนนี้เป็นเวลาเช้า ปลายเดือนตุลาคม อากาศยังคงร้อนอบอ้าว
ในบ้านติดตั้งเครื่องปรับอากาศไว้ แต่ร่างเดิมสุขภาพไม่ดี หากโดนลมเย็นก็เป็นหวัดได้ง่าย เว้นแต่จะร้อนมากจริง ๆ ปกติเธอแทบไม่เหงื่อออก เครื่องปรับอากาศในบ้านกลับได้ใช้งานเต็มที่ก็เฉพาะช่วงฤดูหนาว
เพราะร่างเดิมกลัวหนาว
ซังหลิงเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วลงมาชั้นล่าง เธอสวมเสื้อสีพื้นเข้ารูปกับกระโปรงยาวจรดข้อเท้า โทนสีสะอาดตาสดใส ยามยืนอยู่ตรงนั้นราวกับหิมะใหม่กองหนึ่ง
“คุณหนูใหญ่ตื่นแล้วหรือคะ โจ๊กบำรุงที่ตุ๋นไว้ให้คุณหนูอยู่ในหม้อ เดี๋ยวฉันไปตักมาให้นะคะ” แม่บ้านที่ทุกคนเรียกกันว่าพี่หง ทำงานอยู่ที่ตระกูลซังมาเกือบสิบปีแล้ว
บ้านตระกูลซังเป็นวิลล่าหลังเล็ก ตกแต่งตามสไตล์เศรษฐีใหม่ในยุคนั้นอย่างแท้จริง หรูหราฟู่ฟ่า มีโคมระย้าคริสตัลขนาดใหญ่ห้อยลงมาจากเพดาน ส่วนพรมที่ปูอยู่ ซังเต๋อฝาบอกว่านำเข้าจากประเทศไหนสักแห่งและทำด้วยมือทั้งหมด
ตอนนี้เขาไม่ขัดสนเรื่องเงินแล้ว จึงเริ่มแสวงหา ‘รสนิยม’ เงินก้อนโตถูกใช้จ่ายออกไปอย่างไม่เสียดาย เพื่อซื้อความรู้สึกเหนือกว่าคนอื่น
“ค่ะ รบกวนด้วยนะคะ”
ซังหลิงยิ้มบาง ๆ ก่อนเดินลงบันได
กลิ่นบุหรี่จาง ๆ อบอวลอยู่ในอากาศ ซังหลิงสังเกตเห็นลาง ๆ จึงยืนอยู่ตรงปากบันไดแล้วมองไปทางห้องรับแขก
มีร่างสูงใหญ่คนหนึ่งนั่งหันหลังให้เธอ เขาสวมชุดดำ แผ่นหลังกว้างและตั้งตรง
ซังเต๋อฝาชอบสูบซิการ์ อีกทั้งช่วงไม่กี่ปีมานี้เขายิ่งไม่ค่อยกลับบ้าน วิลล่าหลังนี้แม้ในนามจะเป็นของตระกูลซัง แต่ซังเต๋อฝามีบ้านอยู่ข้างนอกกี่แห่งกันแน่ ร่างเดิมก็ไม่รู้