ทุกคนต่างเคารพไป๋อี้เหนียนจากใจจริง สำหรับคุณูปการที่เขาทำเพื่อประชาชนระหว่างดวงดาว
แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ขัดขวางไม่ให้พวกเขาอิจฉาและริษยา
ไป๋อี้เหนียนแอบใช้เส้นสายเพื่อให้ตัวเองได้อยู่ห้องเดียวกับซังซังจริง ๆ หรือเปล่านะ?
โชคดีเกินไปแล้ว! ทำไมเพื่อนร่วมห้องคนนั้นถึงไม่ใช่ฉันนะ?
จุดประสงค์เดิมของซังหลิงคืออยากให้พวกเขาเห็นความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับไป๋อี้เหนียน เพื่อปูทางให้ดูเหมือนว่าเธอเองก็มีสถานะไม่ธรรมดา
แต่เธอไม่ทันสังเกตเลยว่าเพื่อนร่วมกลุ่มของเธอคิดเตลิดไปไกลกันหมดแล้ว
เริ่มอิจฉาไป๋อี้เหนียนขึ้นมา
เมื่อเห็นว่าพอได้ที่แล้ว ซังหลิงก็ทักทายทุกคน ก่อนจะเดินตามไป๋อี้เหนียนไป
เด็กหนุ่มช่างซื่อทื่อ แต่ไป๋อี้เหนียนกลับรับรู้เรื่องพวกนี้ได้ไวผิดปกติ
เขาสัมผัสได้ถึงสายตาที่จับจ้องมาที่ตน แม้จะไม่ได้เป็นปฏิปักษ์ แต่ก็ไม่เป็นมิตรนัก
พวกเขากำลังอิจฉาเขาอยู่หรือ?
ไป๋อี้เหนียนอารมณ์ดีขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ ประตูรถเปิดเองได้แท้ ๆ แต่เขากลับยืนกรานจะลงมือเปิดด้วยตัวเอง
จากนั้นยังคอยประคองศีรษะซังหลิง รอให้เธอขึ้นรถเรียบร้อยแล้วจึงอ้อมไปนั่งตรงที่นั่งคนขับอีกฝั่ง
ภาพทั้งหมดนี้อยู่ในสายตาของคนเหล่านั้น
ซังหลิงไม่รู้เรื่องอะไรเลย เธอยังยิ้มหวานโบกมือให้พวกเขาผ่านกระจก
พอเห็นท่าทางของซังหลิง ทุกคนก็รีบปรับสีหน้า แล้วโบกมือตอบอย่างร่าเริง
จนรถที่พาซังหลิงจากไปลับตาราวกับดาวตก รอยยิ้มบนใบหน้าของพวกเขาก็พลันหายวับ
“บ้าจริง!”
“ทำไมถึงเป็นแบบนี้!”
“เรื่องนี้คงไม่เกี่ยวกับผลงานทางทหารใช่ไหม? งั้นพวกเราอิจฉาได้ใช่ไหม?”