「ได้หมด」
ซังหลิงหันกลับมาถามทุกคน「พวกคุณกินมื้อเช้ากันหรือยัง?」
หลายคนส่ายหน้า
「ถ้าอย่างนั้น—」ซังหลิงเหลือบมองไป๋อี้เหนียน ก่อนจะอ้ำอึ้ง
ไป๋อี้เหนียนไม่ถือสา หากทำให้คนเหล่านี้ช่วยดูแลซังหลิงมากขึ้นได้ เขาก็ไม่รังเกียจที่จะซื้ออาหารเพิ่มอีกสักหลายชุด
「ฉันจะซื้อมาเพิ่ม」เขาพยักหน้ารับปาก
「เอ๊ะ แบบนี้จะดีเหรอ」
ถึงกับให้พลตรีไป๋ผู้เลื่องชื่อซื้ออาหารเช้าให้พวกเขา พวกเขามีคุณงามความดีอะไรถึงได้รับเกียรตินี้กัน?
ไป๋อี้เหนียนไม่ได้พูดอะไร เขาไม่ค่อยยิ้ม แม้แต่ตอนแสดงสีหน้า มุมปากก็ขยับเพียงน้อยนิด ทำให้คนอื่นยากจะรวบรวมความกล้าเข้าไปชวนคุย
เขามองส่งซังหลิงเข้าไปในห้องแต่งหน้า จากนั้นก็หันหลัง ตั้งใจจะไปโรงอาหาร
เขาเพิ่งเดินจากไปได้ไม่นาน แขกที่ไม่มีใครเชิญอีกคนก็มาถึง
เกวนนีมากับเซเวียร์ ระหว่างทางเธอพูดถึงซังหลิงในแง่ดีเสียยกใหญ่ พร้อมกำชับเซเวียร์ว่าอย่าทำให้ซังหลิงตกใจ
ความห่วงใยที่เพื่อนคนนี้มีต่อซังหลิง ทำให้เซเวียร์ครุ่นคิด
วันนั้นเซเวียร์เกิดพลังจิตปั่นป่วนขึ้นมาอย่างกะทันหัน จนเกวนนีตกใจและไม่มาโรงเรียนอยู่หลายวัน ทั้งร้องไห้ทั้งยืนกรานว่าจะอยู่เฝ้าพี่ชาย
วันนี้เป็นครั้งแรกในรอบหลายวันที่พวกเขามาปรากฏตัวที่โรงเรียน
เฟรยาอยู่ที่นี่ตลอดไม่ได้ ในฐานะสมาชิกระดับสูงของสภานักเรียน เธอยังมีหลายส่วนของงานฉลองครบรอบโรงเรียนที่ต้องช่วยประสานงาน
เพิ่งแจกแจงงานให้ทุกคนเสร็จ เฟรยาก็หันไปเห็นทั้งสองคน สายตาเหลือบมองเซเวียร์แวบหนึ่ง ก่อนเดินเข้าไปทักทาย