การทำหมันต้องงดอาหารและน้ำล่วงหน้า
ซังหลิงยกมือตบหน้าผากตัวเองอย่างหงุดหงิด “ฉันไม่รู้นี่นา ก่อนมาฉันยังป้อนอาหารกระป๋องให้พวกมันอยู่เลย...” เธอมองซ่งถานอวี้อย่างน่าสงสาร “ฉันคิดว่าพอทำหมันแล้วต้องผ่าท้อง พวกมันคงเจ็บมาก! ก็เลยให้กินของอร่อย ๆ ไว้ก่อน จะได้บำรุงร่างกาย”
ซ่งถานอวี้จับข้อมือเธอไว้ ไม่ให้เธอทุบหัวตัวเองอีก
ข้อมือของเธอเล็กมาก ซ่งถานอวี้ไม่กล้าออกแรง กลัวเผลอบีบจนหัก
“ไม่เป็นไร ในเมื่อเป็นแบบนี้ ก็ให้พวกมันพักที่นี่สักคืนก่อน พรุ่งนี้ค่อยงดอาหารและน้ำแล้วทำการผ่าตัด มีหมอกับพยาบาลคอยดูแลด้วย จะได้สบายใจ”
ซ่งถานอวี้เสนอทางแก้
ซังหลิงไหล่ตก โดยไม่ทันสังเกตว่าข้อมือของตัวเองยังอยู่ในฝ่ามือชายหนุ่ม
“คงต้องทำแบบนี้แล้วล่ะ!”
เธอลูบหัวแม่แมว “แต่ถ้าทิ้งพวกมันไว้ที่นี่ พวกมันจะกลัวไหมนะ”
แม่แมวเอาหัวถูฝ่ามือเธออย่างออดอ้อน
พยาบาลรีบพูดขึ้น “ที่นี่มี ‘ห้องพักแมวแยกเป็นสัดส่วน’ คุณวางใจได้ค่ะ พวกมันจะปรับตัวได้ในไม่ช้า”
นี่สินะโรงพยาบาลสัตว์ระดับไฮเอนด์!
ดวงตาซังหลิงเป็นประกาย แม้เธอไม่ได้พูดออกมา แต่ซ่งถานอวี้ก็อ่านความคิดของเธอได้จากสีหน้าและท่าทาง
เขาหัวเราะเบา ๆ แล้วปล่อยมือเธออย่างเป็นธรรมชาติ
“คราวนี้สบายใจแล้วใช่ไหม พวกมันจะได้รับการดูแลอย่างดี”
“อื้อ!” ซังหลิงพยักหน้าแรง ๆ
พยาบาลพูดว่า “แต่วันนี้เราตรวจสุขภาพทั้งตัวล่วงหน้าได้เหมือนกันนะคะ พรุ่งนี้พวกคุณมาถึงจะได้จัดการผ่าตัดได้เลย”