วันรุ่งขึ้น ซังหลิงถึงได้เห็นข้อความตอบกลับที่เฮ่อซูเหยียนส่งมาตอนดึก
เฮ่อซูเหยียน:【ที่รัก ขอโทษนะ ช่วงนี้ผมยุ่งมาก อาจตอบข้อความที่รักไม่ทัน ให้อภัยผมได้ไหม】
เจ้าก้อนขนตัวน้อยแนบตัวอยู่ข้างหูซังหลิง เล่าให้เธอฟังว่าคุณปู่ของเฮ่อซูเหยียนเข้าโรงพยาบาลช่วงนี้ ในฐานะพระเอก เฮ่อซูเหยียนเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับธุรกิจของตระกูลตั้งแต่เนิ่น ๆ ตอนนี้จึงกำลังรับมือกับคนที่คิดแย่งชิงมรดก
ซังหลิงยืดแขนบิดขี้เกียจอยู่บนเตียง ผมยาวสีดำสนิทเป็นลอนเล็กน้อย แกว่งไกวเบา ๆ อยู่ตรงเอว
เธอกล่าวว่า “ขอบคุณนะ ฉันรู้แล้ว”
ซังหลิงตอบเฮ่อซูเหยียนไปส่ง ๆ สองสามประโยค
น่าแปลกที่เว่ยหลานกับเจียงคั่วก็ไม่ได้เป็นฝ่ายทักเธอมาก่อนเหมือนกัน
เธอส่งข้อความอรุณสวัสดิ์ตามปกติ แล้ววางโทรศัพท์ลง
วันลาที่ขอไว้ยังเหลืออยู่ ซังหลิงจึงตัดสินใจเพิ่มคะแนนความประทับใจของซ่งถานอวี้ก่อน
-
แสงแดดยามเช้าสีทองสาดผ่านหน้าต่างบานสูงจรดพื้น ตกกระทบร่างสูงเพรียวของชายหนุ่ม
หยาดเหงื่อไหลลงมาตามแนวกรามที่ขบเกร็ง เสื้อยืดสีอ่อนชื้นเหงื่อ เผยให้เห็นเค้าโครงกล้ามเนื้อรำไร
เมื่อเวลาวิ่งครบหนึ่งชั่วโมง ชายหนุ่มจึงก้าวลงจากลู่วิ่ง เปิดขวดน้ำดื่มเพื่อเติมน้ำให้ร่างกาย
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตรวจดูข้อความอย่างเป็นธรรมชาติ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงตามจังหวะกลืน ผิวขาวเย็นตัดกับแสงแดด เผยให้เห็นแนวกล้ามเนื้อชัดเจน ชวนให้รู้สึกถึงพลังบางอย่างที่ยากจะบรรยาย
ช่างแตกต่างจากตอนอยู่ที่โรงเรียนโดยสิ้นเชิง
ซ่งถานอวี้หลุบตาลงมองข้อความที่ส่งมาเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน นิ้วเรียวยาวเคาะเบา ๆ บนหน้าจอ