ซังหรูเยวี่ยหดม่านตา ถอยหลังด้วยความหวาดกลัว
เธอถามอย่างไม่ยินยอม “ทำไมถึงเป็นคุณได้—”
เซี่ยสุยตอบไม่ตรงคำถาม “เพราะงั้นไง ทำไมเธอถึงไม่ทำให้มันแนบเนียนกว่านี้หน่อยล่ะ หืม? ไร้ประโยชน์จริง ๆ!”
“มะ...หมายความว่ายังไง...อ๊ะ!”
ซังหรูเยวี่ยกรีดร้องได้เพียงครั้งเดียว ก็ถูกคนที่เซี่ยสุยพามาด้วยตีจนสลบ
เซี่ยสุยก้มมองซังหรูเยวี่ยที่นอนเหมือนหมาตายอยู่ข้างเท้า ความรังเกียจผุดขึ้นในใจ
“ทำไมต้องให้หลิงหลิงเห็นด้วยนะ?”
เขาทำอะไรฮั่วฉี่เฉินไม่ได้ และแตะต้องคนสำคัญของหลิงหลิงไม่ได้ แต่...ถ้าซังหรูเยวี่ยทำเรื่องนี้ได้แนบเนียนกว่านี้ จนทำให้ฮั่วฉี่เฉินแปดเปื้อนได้โดยตรง เซี่ยสุยคงขอบคุณเธอมาก
ถึงขั้นไม่รังเกียจที่จะปล่อยซังหรูเยวี่ยไปสักครั้ง ให้ชีวิตในอนาคตของเธอไม่ต้องทรมานนัก
แต่ตอนนี้...
ซังหรูเยวี่ย สมควรตายจริง ๆ
เขาผลักฮั่วฉี่เฉินไปทางลูกน้องอย่างรังเกียจ “พาเขาไปห้องที่เตรียมไว้”
……
ฮั่วฉี่เฉินคิดว่าตัวเองไม่น่าจะคออ่อนขนาดนี้
ในร่างกายมีไฟกองหนึ่ง ราวกับจะเผาเขาให้เป็นเถ้าถ่านอยู่แล้ว
เขาลืมตาขึ้น ดวงตาแดงก่ำ ท่ามกลางแสงพร่ามัว เขายิ่งมั่นใจว่าตัวเองกำลังฝัน
ไม่อย่างนั้นเขาจะเห็นหลิงหลิงได้ยังไง?
แถมยังเป็นแบบนั้นอีก...
ซังหลิงสวมชุดคลุมอาบน้ำยืนอยู่ข้างเตียง เส้นผมเปียกชื้นทิ้งตัวลงบนบ่า เธอมองฮั่วฉี่เฉินอย่างสงบนิ่ง
“ตื่นแล้วเหรอ” เธอเอียงคอ
ทันใดนั้นก็ยกผ้าห่มออก แล้วเลื่อนสายตาลงต่ำ
“หลังเมาแล้ว...ยังลุกไหวไหม?”