“ฉะ...ฉันไปล่ะ!!”
ระบบตะลึงจนตาค้างอีกครั้ง ก่อนจะส่งเสียงระเบิดดังสนั่น
เจ้านายถึงกับคิดแผนแบบนี้เลยหรือ!
ต้องยอมรับว่าเธอกล้าจริง ๆ หากพลาดขึ้นมา เธอคงต้องตายแน่
ซังหลิงมองชายที่นอนนิ่งอยู่ในพงหญ้า มือทั้งสองข้างประสานกันวางบนหน้าท้อง ดวงตาคู่นั้นคงไม่มีวันลืมขึ้นมาอีกแล้ว
ตรงตำแหน่งหัวใจมีรูเลือดขนาดใหญ่ เลือดซึมแผ่ซ่านออกไปแต่งแต้มเสื้อกาวน์สีขาวให้กลายเป็นดอกไม้สีสด
เป็นภาพที่งดงามปนโศกเศร้า
มุมปากของเขากลับยกขึ้น ราวกับแม้ต้องเผชิญความตาย เขาก็ยังอารมณ์ดีอยู่
แววตาซังหลิงเย็นชา ร่างกายหยุดสั่นแล้ว
สมแล้วที่เป็นพี่น้องกัน คล้ายจี้ชิงอันไม่มีผิด ทั้งคู่ไม่ใช่คนปกติสักคน
เธอสั่งระบบว่า “ช่วยระบุตำแหน่งของลู่หมิงเฉียวให้หน่อย”
ซังหลิงกระชากจี้ที่คอออกมา แล้วเปิดขวดยา
ไม่นาน กระต่ายตัวหนึ่งก็วิ่งย้อนกลับไปทางทางออก
“ระบบ จำเส้นทางได้แล้วใช่ไหม”
ระบบรีบตอบ “เจ้านาย วางใจได้เลย! ฉันจำได้หมดแล้ว!”
ศพของชายด้านหลังถูกทิ้งไว้
อีกไม่นาน ต่อให้ร่างกายงดงามเพียงใด ก็จะเน่าเปื่อยอัปลักษณ์
หากโชคดี เขาอาจกลายเป็นหนึ่งในศพแห้ง ๆ ที่อยู่ในสถาบันวิจัยแห่งนี้ หากโชคร้าย ก็จะถูกสัตว์กลายพันธุ์หรือซอมบี้ฉีกกินในไม่ช้า
……
ลู่หมิงเฉียวถีบประตูห้องเข้าไปขังซอมบี้ไว้ด้านใน
เขาหอบหายใจอย่างหนัก ที่นี่แทบจะเป็นรังซอมบี้อยู่แล้ว
ทันใดนั้น เงาร่างสีขาวก็วิ่งตรงมาหาเขาอย่างรวดเร็ว
ลู่หมิงเฉียวชะงัก ใจหล่นวูบ ก่อนรีบรับเธอไว้ “หลิงหลิง?”
……
ซังหลิงพาลู่หมิงเฉียวไปยังห้องควบคุมของสถาบันวิจัย
คิดดูก็รู้ว่าผู้ชายคนนั้นไม่มีทางไม่เตรียมทางหนีทีไล่ให้ตัวเอง ซังหลิงจึงพนันว่าเขาต้องติดตั้ง ‘โปรแกรม’ บางอย่างที่ทำลายซอมบี้ทั้งหมดได้ในคราวเดียวไว้กับพวกมัน
เหมือนจี้ชิงอันไม่มีผิด ทั้งคู่หยิ่งผยองจากก้นบึ้งหัวใจ
ซอมบี้เหล่านี้เป็นผลงานของเขา ต่อให้แข็งแกร่งแค่ไหน เขาก็ไม่มีวันยอมให้พวกมันมีโอกาส ‘กัดเจ้าของ’ ได้
ภายในสถาบันวิจัย
ลู่หมิงเฉียวใช้เครื่องมือสื่อสารเลียนเสียงของจี้ชิงอัน สั่งคนที่อยู่ด้านนอกให้ส่ง ‘ตัวทดลอง’ ทั้งหมดเข้ามา
ทุกอย่างราบรื่นดี
หลังเรื่องจบ แม้แต่ซีตงหลิงยังอดทอดถอนใจไม่ได้ น้องสาวของเธอกล้าหาญกว่าที่คิดไว้มาก