การกระทำของซังหลิงทำเอาระบบมองจนงงไปหมด
มันรีบเตือนทันที “เจ้านาย เจ้านาย! นี่ไม่ใช่จี้ชิงอันนะ!”
ซังหลิงกำแขนเสื้อของจี้ชิงอันแน่น ใบหน้าเล็กยังคงฉายแววกระวนกระวายไม่จางหาย
ส่วนเสียงนุ่มนวลสงบนิ่งที่ตอบระบบอยู่ในใจกลับพูดว่า “ฉันรู้”
ระบบตกตะลึง!
มันนึกว่าซังหลิงไม่รู้เสียอีก
ฝีเท้าของซังหลิงช้าลง
‘จี้ชิงอัน’ สังเกตเห็นจึงถามว่า “ที่รัก เป็นอะไรไป?”
ซังหลิงส่ายหน้าเบา ๆ ดวงตากระจ่างใสช้อนขึ้นอย่างเขินอาย ก่อนจะเอ่ยขออย่างลังเล “จี้ชิงอัน…ฉันจับมือคุณได้ไหม ฉัน…ฉันกลัว…”
ดวงตาของเธอสวยเหลือเกิน ราวกับลูกแก้วที่ผ่านการชะล้างด้วยน้ำจนใสสะอาด
สายตาฉ่ำวาวมองเขาอย่างเขินอาย แฝงความคาดหวังอยู่เล็กน้อย ชวนให้คนต่ำช้าที่มีความปรารถนาอันไม่อาจเอ่ยปากอดใจไม่ไหว
ในทางเดินสลัว สายตาของ ‘จี้ชิงอัน’ จับจ้องอย่างแน่วแน่เกินไป ดวงตาสีอำพันเดิมถูกแสงแต้มให้เข้มขึ้น ราวกับจะดูดวิญญาณของคนให้จมลงไป
มุมปากของเขายกขึ้นน้อย ๆ
นิ้วเรียวยื่นมาเกี่ยวใต้คางเธออย่างหยอกเย้าไม่ต่างจากเล่นกับแมว ก่อนพูดว่า “ได้สิ”
มือของเขาซีดขาวและผอมบาง ยื่นค้างอยู่ตรงหน้าซังหลิง รอให้เธอเป็นฝ่ายจับก่อน
ซังหลิงจับมือเขา แล้วสะดุ้งเพราะความเย็น
“จี้ชิงอัน มือคุณเย็นจัง”
เธอดูดจมูกเบา ๆ ก่อนใช้มือเล็กทั้งสองข้างกุมมือเขาไว้ “ฉันช่วยทำให้อุ่นนะ”
มือของหญิงสาวมีเนื้อมีหนังพอดี นุ่มนิ่ม อุณหภูมิราวกับแผ่กลิ่นหอมซึมผ่านรูขุมขนเข้าสู่กระแสเลือด
ทำให้ ‘จี้ชิงอัน’ รู้สึกอบอุ่นขึ้นมาเล็กน้อย
ราวกับเป็นเพียงภาพลวงตา
ช่างน่าสนใจจริง ๆ