พอมาถึงโรงพยาบาล ทั้งหมดก็เข้ารับการตรวจหลายรายการ
ผลตรวจสุดท้ายพบว่าเขาได้รับบาดเจ็บแค่ผิวเผิน
แพทย์มองชายที่เกาะติดซังหลิงราวกับน้ำตาลมอลต์เหนียวหนึบ มุมปากกระตุกอย่างอดไม่ได้
คนที่มาวันนี้ทั้งหลาย ไม่ว่าจะมองจากภายนอกก็มีหน้าตาไม่ด้อยไปกว่าดารา ผู้ชายก็หล่อ ผู้หญิงก็สวย
ติดแค่บรรยากาศที่มองอย่างไรก็ชวนให้รู้สึกประหลาด
โม่จั๋วฮวาเกาะซังหลิงไม่ยอมปล่อย พอซังหลิงเดินห่างไป เขาก็ร้องว่าปวด
แสดงความหน้าด้านออกมาได้ถึงขีดสุดจริง ๆ
ซังหลิงพูดไม่ออก “รู้ว่าเจ็บแล้วยังจะไปต่อยตีกันอีกเหรอ?”
โม่จั๋วฮวาเบ้ปาก “เจียงเชียนอวี่เป็นฝ่ายซ้อมฉันอยู่คนเดียว เธอดูสิ ฉันยังไม่ได้โต้กลับเลย!”
ซังหลิงกดสำลีพันก้านชุบโพวิโดนไอโอดีนลงบนแผลถลอกที่หัวคิ้วของเขาอย่างแรง ระหว่างที่โม่จั๋วฮวาร้องโอดโอย เธอก็เอ่ยเสียงเย็นว่า “ในวิดีโอที่โจวจ้านถ่ายให้ฉัน มันไม่ใช่แบบนี้นะ”
โม่จั๋วฮวาพูดไม่ออก
เกือบลืมไอ้หมาโจวจ้านไปเสียแล้ว หมอนั่นคอยแทงข้างหลังเขาอยู่ตลอด
แถมยังมีเรื่องตบหน้าอีก โม่จั๋วฮวายังจำได้ไม่ลืม
เขาครางงึมงำ “ถึงจะเป็นอย่างนั้น ฉันก็ยังเป็นคนที่น่าเวทนาที่สุดอยู่ดี ไม่ใช่แค่โดนเจียงเชียนอวี่ต่อย แม้แต่โจวจ้านก็ยังลงมือกับฉัน! โจวจ้าน นายคงไม่ได้คิดอะไรกับหลิงหลิงด้วยหรอกนะ?”
โม่จั๋วฮวาพูดไปตามสถานการณ์ พอพูดจบถึงค่อยรู้ตัวว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล เขาหรี่ตาจ้องโจวจ้านอย่างพินิจพิเคราะห์
ซังหลิงจนปัญญากับโม่จั๋วฮวา ไม่รู้มาก่อนเลยว่าเขาจะทำตัวงี่เง่าได้ขนาดนี้