โจวจ้านจุปาก “ตีไม่ตายหรอก”
“...ถึงตีไม่ตายก็ไม่เห็นต้องลงมือขนาดนี้เลยนี่”
ซังหลิงพูดไม่ออก อยากถอนหายใจขึ้นมาอีกแล้ว
ไม่รู้ทำไมโจวจ้านถึงรู้สึกอยากหัวเราะ
“ก็ได้”
เขาพยักหน้า “งั้นคุณยืนห่าง ๆ หน่อย”
ซังหลิงให้ความร่วมมือ ถอยไปยืนห่าง ๆ แล้วมองทั้งสองคน
เลือดออกกันแล้ว แบบนี้ไม่เป็นไรจริง ๆ เหรอ...
โจวจ้านเดินเข้าไป เตะเจียงเชียนอวี่หนึ่งที “พอได้แล้ว นายอยากตีเขาให้ตายจริง ๆ หรือไง?”
เจียงเชียนอวี่ทำเหมือนไม่ได้ยิน
เขากระชากคอเสื้อโม่จั๋วฮวา มองรอยยิ้มตรงมุมปากของอีกฝ่ายที่ขัดหูขัดตา แล้วต่อยเข้าให้อีกหมัด “สู้กลับสิ! แกทำเป็นอะไรอยู่?”
โม่จั๋วฮวาสูดปาก “คิดไม่ซื่อกับเมียเพื่อน โดนซ้อมสักยกก็สมควรแล้ว”
“ฉันอยากฆ่าแกให้ตายจริง ๆ!”
เจียงเชียนอวี่ตาแดงก่ำ คว้าขวดเหล้าขึ้นมาชูสูง
“เจียงเชียนอวี่!!” รูม่านตาของซังหลิงหดวูบ
โม่จั๋วฮวายกมุมปาก หลับตาลง
จังหวะนั้นเอง โจวจ้านสบถเบา ๆ คว้าข้อมือเจียงเชียนอวี่ แย่งขวดเหล้ามาจากมือแล้วขว้างลงพื้น
เสียงแตกดังกรุ๊งกริ๊ง กรีดผ่านอากาศที่หยุดนิ่ง
“เพล้ง!”
โจวจ้านผลักเจียงเชียนอวี่ออกไปโดยไม่ปรานี ก่อนตวัดมือตบหน้าอีกฝ่ายฉาดหนึ่ง
เปลือกตาเจียงเชียนอวี่สั่นไหวเล็กน้อย กรามขบแน่น
เขาทรุดพิงโซฟาราวกับสุนัขที่ถูกเจ้าของทอดทิ้ง
โจวจ้านก้มตามองด้วยสายตาเย็นชา “ได้สติหรือยัง?”
เจียงเชียนอวี่เงียบงัน
“หึ”
โม่จั๋วฮวากลั้นเสียงหัวเราะไว้ไม่อยู่ หลุดหัวเราะหยันออกมาเบา ๆ แต่เพียงครู่เดียวก็เจ็บแผลจนต้องสูดปาก