สบตากัน
ซังหลิงลดมือลงจากแก้ม เคาะโต๊ะเบา ๆ
เธอเชิดคางเรียวขาวขึ้นอย่างหยิ่งทะนง «เข้ามาสิ»
อิงชวนเลิกคิ้ว เดินไปนั่งฝั่งตรงข้ามอย่างสง่างาม
ซังหลิงพูดไม่ออก แววตาฉายความรำคาญขึ้นมาวูบหนึ่ง นี่ก็พวกชอบทำตัวเท่อีกแล้วเหรอ?
คนก่อนหน้านี้ก็ฉินจ้าวหยวนนั่นแหละ
พวกนี้เป็นใบ้กันมาหรือไง
«ยื่นมือออกมา» ซังหลิงแค่อยากจัดการให้เสร็จแล้วกลับไป
อิงชวนไม่ยอมยื่นมือ ร่างกายดูไร้กระดูก เอนพิงพนักเก้าอี้อย่างเกียจคร้าน
สายตาของเขากวาดมองห้องรักษา ก่อนจะหยุดลงที่ซังหลิง
เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ «คุณคือมนุษย์ที่แต่งงานกับฉินจ้าวหยวนใช่ไหม?»
มองยังไงก็ไม่ได้มีตาเพิ่มอีกสองข้างหรือจมูกเพิ่มอีกอันจากมนุษย์คนอื่น ทำไมจู่ ๆ ฉินจ้าวหยวนถึงเปลี่ยนใจล่ะ?
อิงชวนพินิจหญิงสาวตรงหน้า
เอาเถอะ เขายอมรับก็ได้ว่าเครื่องหน้าเธอละเอียดประณีตกว่าคนอื่นอยู่หน่อย ผิวขาวกว่าเล็กน้อย รูปร่างก็ดีกว่านิดหนึ่ง
แล้วไงต่อ?
ข้อเสียโดยสันดานของมนุษย์ เธอก็มีเหมือนกันไม่ใช่หรือ?
เมื่อเห็นชายสัตว์มนุษย์ผู้มีใบหน้าประณีตเกินไปมองตนด้วยสายตาไม่เป็นมิตรเช่นนี้ ความง่วงงุนบนใบหน้าของซังหลิงค่อย ๆ จางหาย เธอยิ้มอย่างเข้าใจ
เธอเอียงศีรษะเล็กน้อย «ใช่ คุณชื่ออะไร?»
«อิงชวน»
อิงชวนรู้สึกว่าสายตาที่เธอมองเขาช่างแปลกประหลาด
«อ้อ อิงชวน» ซังหลิงยกหางตาเรียวสวยขึ้น แววตาพร่างพราว น้ำเสียงหวานหยดย้อย «คุณชอบฉินจ้าวหยวนใช่ไหม? แล้วเขารู้ความรู้สึกของคุณหรือยัง? อยากให้ฉันช่วยบอกให้ไหม? จริง ๆ คุณไม่จำเป็นต้องมองฉันเป็นคู่แข่งหรอกนะ—ถ้าพวกคุณรักกันจริง ฉันยินดีปล่อยเขาเป็นอิสระ และช่วยให้พวกคุณได้สมหวัง»