“โอเค! เข้าใจกติกากันหมดแล้วใช่ไหม?”
เคอซินขอให้คนรับใช้ในปราสาทเตรียมกระดาษขาวมา ตัดเป็นแผ่นเล็ก ๆ ขนาดเท่าการ์ด ส่วนหนึ่งเอาไว้จับฉลาก อีกส่วนใช้เป็น ‘อักขระพันธสัญญาโลหิต’
‘อักขระพันธสัญญาโลหิต’ ถูกส่งให้พวกคนรับใช้เอาไปซ่อนไว้ตามจุดต่าง ๆ
แต่เพราะปราสาทใหญ่เกินไป พวกเขาจึงกำหนดพื้นที่เล่นไว้ล่วงหน้า โดยจะทำกิจกรรมกันแค่บนชั้นหนึ่งเท่านั้น
“ได้เล่นเกม แถมยังได้ผจญภัยด้วย ตื่นเต้นสุด ๆ ไปเลย!” เหลยเจี๋ยถูมืออย่างกระตือรือร้น
เคอซินเชิดหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ “แน่นอนสิ ไม่ดูหน่อยหรือว่าใครเป็นคนวางแผน!”
ขณะที่ทุกคนกำลังจะจับฉลาก ถังเนี่ยนซีซึ่งใบหน้าซีดเซียวก็เดินลงมาจากชั้นบน
เธอมองพวกเขาอย่างสงสัย สีหน้ายังคงขลาดกลัวเช่นเดิม
“พวกคุณกำลังทำอะไรกันอยู่?”
จงฉิงโบกมือ “มาเล่นเกมกันสิ ถังเนี่ยนซี! สนุกมากเลยนะ!”
ถังเนี่ยนซีเม้มริมฝีปาก ก่อนมองไปทางซังหลิง
หญิงสาวใช้นิ้วเล่นการ์ดในมืออย่างเกียจคร้าน ไม่ได้มีท่าทีคิดจะสนใจเธอเลย
ยังโกรธอยู่หรือเปล่านะ?
ถังเนี่ยนซีรู้สึกกระวนกระวายใจ
จงอี้มองถังเนี่ยนซี ก่อนช่วยพูดแทนเธอว่า “หลิงหลิง พูดกับเธอสักหน่อยสิ ชวนเธอมาเล่นด้วยกัน คนเยอะ ๆ สนุกกว่า ไม่อย่างนั้นจะดูเหมือนพวกเรากีดกันเธอ แบบนั้นไม่ดีนะ”