เซียวจิ้นหานมองน้องสาวตรงหน้าด้วยความหลงใหล แสงเหนือศีรษะส่องเข้าตา ทำให้เขารู้สึกพร่ามัวไปชั่วขณะ
เลือดในกายพลุ่งพล่านขึ้นมา ความร้อนแผดเผาจนมีเหงื่อซึมบาง ๆ ที่ขมับ
“หลิงหลิง...”
มือใหญ่ที่ข้อนิ้วเด่นชัดโอบเอวหญิงสาวไว้ ประคองให้เธอนั่งมั่นคงกว่าเดิม
เสียงแหบพร่ามีแววอ้อนวอน “เบบี๋ รอบนี้เธอเป็นฝ่ายเริ่มได้ไหม?”
ดวงตาหงส์ของซังหลิงหรี่ลงเล็กน้อย เธอก้มมองสบตาเขา
ลมหายใจร้อนผ่าวคลอเคลียกัน เซียวจิ้นหานจ้องริมฝีปากที่สดใสอ่อนนุ่มยิ่งกว่ากลีบดอกไม้ ก่อนจะเผลอยกตัวขึ้นเล็กน้อย หมายจะจูบเธอ
“เพี๊ยะ!”
ซังหลิงพลันนั่งตัวตรง ยกมือฟาดเขาเบา ๆ หนึ่งที
“อึก!”
เซียวจิ้นหานหงายหลังลงไปอย่างแรง หน้าอกกระเพื่อมไหวถี่รัว
เปลวไฟในกายเผาจนดวงตาแดงก่ำ เขามองเธออย่างจนใจพร้อมรอยยิ้มขื่น “หลิงหลิงตัวแสบ คิดวิธีไหนมาทรมานพี่อีกแล้ว?”
ซังหลิงส่งเสียงฮึเบา ๆ วางมือบนอกเขา “ห้ามขยับ”
เซียวจิ้นหานยกมุมปาก “พี่เชื่อฟังไม่พออีกเหรอ? หืม เบบี๋?”
ซังหลิงไม่ตอบ โน้มตัวลงแนบริมฝีปากกับแก้มด้านข้างที่เกร็งตึงของชายหนุ่ม แล้วจูบลงตรงตำแหน่งที่เพิ่งตบไปเมื่อครู่
“พี่เจ็บไหม?”
“เจ็บ...”
กรามของเซียวจิ้นหานขบแน่น เส้นเลือดตรงขมับเต้นตุบ ๆ
แต่ที่เจ็บกลับเป็นอีกที่หนึ่ง
ซังหลิงยิ้มตาหยี ทว่าวาจากลับไร้เยื่อใย “เจ็บก็ทนไว้”
เธอยังเล่นไม่พอ
……
สุดท้ายซังหลิงถึงยอมให้เซียวจิ้นหานได้ผ่อนคลาย
เซียวจิ้นหานถูกเธอทรมานจนแทบหมดแรง ตรงกันข้าม ซังหลิงกลับมีแก้มแดงระเรื่อ เธอซุกอยู่ในอ้อมแขนเขา หลับไปอย่างงัวเงีย