แค่หายใจ พวกเขากลับหาว่าฉันแพรวพราว

ตอนที่ 926 แค่หายใจ พวกเขากลับบอกว่าฉันมีชั้นเชิง

6 นาที· 1.5K คำ

เซียวจิ้นหานมองน้องสาวตรงหน้าด้วยความหลงใหล แสงเหนือศีรษะส่องเข้าตา ทำให้เขารู้สึกพร่ามัวไปชั่วขณะ

เลือดในกายพลุ่งพล่านขึ้นมา ความร้อนแผดเผาจนมีเหงื่อซึมบาง ๆ ที่ขมับ

“หลิงหลิง...”

มือใหญ่ที่ข้อนิ้วเด่นชัดโอบเอวหญิงสาวไว้ ประคองให้เธอนั่งมั่นคงกว่าเดิม

เสียงแหบพร่ามีแววอ้อนวอน “เบบี๋ รอบนี้เธอเป็นฝ่ายเริ่มได้ไหม?”

ดวงตาหงส์ของซังหลิงหรี่ลงเล็กน้อย เธอก้มมองสบตาเขา

ลมหายใจร้อนผ่าวคลอเคลียกัน เซียวจิ้นหานจ้องริมฝีปากที่สดใสอ่อนนุ่มยิ่งกว่ากลีบดอกไม้ ก่อนจะเผลอยกตัวขึ้นเล็กน้อย หมายจะจูบเธอ

“เพี๊ยะ!”

ซังหลิงพลันนั่งตัวตรง ยกมือฟาดเขาเบา ๆ หนึ่งที

“อึก!”

เซียวจิ้นหานหงายหลังลงไปอย่างแรง หน้าอกกระเพื่อมไหวถี่รัว

เปลวไฟในกายเผาจนดวงตาแดงก่ำ เขามองเธออย่างจนใจพร้อมรอยยิ้มขื่น “หลิงหลิงตัวแสบ คิดวิธีไหนมาทรมานพี่อีกแล้ว?”

ซังหลิงส่งเสียงฮึเบา ๆ วางมือบนอกเขา “ห้ามขยับ”

เซียวจิ้นหานยกมุมปาก “พี่เชื่อฟังไม่พออีกเหรอ? หืม เบบี๋?”

ซังหลิงไม่ตอบ โน้มตัวลงแนบริมฝีปากกับแก้มด้านข้างที่เกร็งตึงของชายหนุ่ม แล้วจูบลงตรงตำแหน่งที่เพิ่งตบไปเมื่อครู่

“พี่เจ็บไหม?”

“เจ็บ...”

กรามของเซียวจิ้นหานขบแน่น เส้นเลือดตรงขมับเต้นตุบ ๆ

แต่ที่เจ็บกลับเป็นอีกที่หนึ่ง

ซังหลิงยิ้มตาหยี ทว่าวาจากลับไร้เยื่อใย “เจ็บก็ทนไว้”

เธอยังเล่นไม่พอ

……

สุดท้ายซังหลิงถึงยอมให้เซียวจิ้นหานได้ผ่อนคลาย

เซียวจิ้นหานถูกเธอทรมานจนแทบหมดแรง ตรงกันข้าม ซังหลิงกลับมีแก้มแดงระเรื่อ เธอซุกอยู่ในอ้อมแขนเขา หลับไปอย่างงัวเงีย

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป