“ทำไมเซี่ยสุยถึงคลั่งอีกแล้ว? แค่เพราะคุณมาดูคอนเสิร์ตของโจวชีเสวี่ยเนี่ยนะ?” จู้เหยารู้สึกจริง ๆ ว่าเซี่ยสุยเพี้ยนไปแล้ว
เธอเริ่มสงสารเพื่อนรักขึ้นมานิด ๆ แล้ว ว่าทำไมถึงถูกผีผู้ชายอย่างเซี่ยสุยจ้องเล่นงานเข้าได้
ซังหลิง: “จี้ห้อยคอ”
จู้เหยา: “ไม่ใช่แล้ว! แค่นี้เองเหรอ? เขายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจริงหรือเปล่า แค่เรื่องเล็ก ๆ ที่ฟังดูมีมูลนิดหน่อย ก็ถึงกับลงมือกับโจวชีเสวี่ยแล้วเหรอ?!”
คลั่งจนเกินขอบเขตไปแล้ว
ซังหลิงกลับไม่ได้ตกใจเท่าจู้เหยา
บางทีเธออาจรู้สึกมานานแล้วว่าเซี่ยสุยเป็นคนประเภทเดียวกับเธอ
เพียงแต่ความโกรธหลายอย่างของเธอมักระบายใส่ฮั่วฉี่เฉินโดยตรง ไม่เคยพาลไปลงกับผู้หญิง
ซังหลิงไม่ได้พูดอะไร เพียงส่งข้อความสี่คำให้เซี่ยสุย
ซังหลิง:【รู้จักพอเสียบ้าง】
เซี่ยสุย:【ได้เลย [จุ๊บ]】
หลังจากนั้นโจวชีเสวี่ยก็ชี้แจงได้อย่างง่ายดาย และเซี่ยสุยก็ไม่ได้ก่อเรื่องอีกจริง ๆ
จู้เหยาเป็นอย่างที่ซังหลิงคาดไว้ แช่น้ำได้ไม่นานก็ทนไม่ไหว ต้องไปนวด
ซังหลิงแช่ต่อคนเดียว
จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงของหนักตกลงพื้นดังมาจากห้องข้าง ๆ
ซังหลิงจิบเครื่องดื่มผลไม้
ระบบแอบย่องไปดูเรื่องสนุก ไม่ถึงสองวินาทีก็พุ่งกลับมาราวกับลูกกระสุน “นะ-นายท่าน! ห้องข้าง ๆ คือโจวชีเสวี่ย! เขาหมดสติไปแล้ว!”
ซังหลิงเท้าคาง ตอนแรกเธอไม่ได้คิดจะพิชิตใจโจวชีเสวี่ยเลย
แต่—
โอกาสมาถึงตรงหน้าแล้วนี่นา
เธอกะพริบตาปริบ ๆ ลุกขึ้นจากบ่อน้ำ สวมเสื้อคลุมอาบน้ำ
เดินออกจากห้อง แล้วมุ่งไปยังห้องข้าง ๆ