บทที่ 99 เลขาผู้หม่นหมองของท่านประธานจอมเผด็จการ 29
ซังหลิง：【。】
เซี่ยสุย：【ที่แท้จี้ห้อยคอก็แค่เรื่องบังเอิญใช่ไหม [น้อยใจ·jpg]】
ซังหลิง：【อืม】
ซังหลิง：【ฉันเป็นคนให้】
เซี่ยสุย：【ฉันจะไปฆ่าหมอนั่น [ยิ้ม] หลิงหลิงจะเจ็บใจไหม?】
ซังหลิง：【อย่าทำตัวป่วย】
“ที่รัก! เริ่มแล้ว ๆ!”
จู้เหยาคว้ามือซังหลิงอย่างตื่นเต้น พลางชี้ไปบนเวที “รีบดูเร็ว!”
แสงไฟทั่วทั้งงานพลันมืดลง ลำแสงสปอตไลต์ส่องไปยังกลางเวที ท่วงทำนองเร้าใจเต้นเป็นจังหวะกระแทกโสตประสาท
โจวชีเสวี่ยในชุดขึ้นเวทีนั่งไขว่ห้างอย่างเป็นธรรมชาติ เขาโอบกีตาร์ไฟฟ้าไว้ในอ้อมแขน ร่างค่อย ๆ ปรากฏขึ้นมาพร้อมแท่นเลื่อนที่เคลื่อนสูงขึ้น ท่วงทำนองไพเราะลื่นหูพลันหลั่งไหลจากปลายนิ้ว
“อ๊ากกก!!”
“โจวชีเสวี่ย!!”
“เสวี่ยเป่า! ฉันรักคุณ!!”
ซังหลิงลูบใบหู เอาแต่จ้องมองบนเวทีอย่างตั้งใจ
ชายหนุ่มดูแตกต่างจากเมื่อคืนที่เธอเห็นมาก ผมสั้นถูกจัดให้ยุ่งอย่างมีสไตล์ด้วยเจล ย้อมเป็นสีฟ้าหมอกที่ดูเท่สุด ๆ
ยิ่งขับให้ผิวของเขาขาวเย็นและผุดผ่องขึ้นไปอีก
เขาวางกีตาร์แล้วก้าวฉับ ๆ ไปหาผู้ชม ก่อนเริ่มเต้น—
รูปร่างสูงเพรียวที่ขยับเต้นช่างชวนมองจนไม่รู้จะบรรยายอย่างไร โจวชีเสวี่ยเต้นด้วยท่วงท่าสบาย ๆ เจือความเกียจคร้าน ทั้งที่แต่ละท่าทางไม่ได้ออกแรงมากนัก แต่กลับถ่ายทอดเสน่ห์เย้ายวนออกมาได้อย่างเต็มเปี่ยม
ไหปลาร้าคมชัด ลูกกระเดือกเด่นชัด ชายเสื้อหลวม ๆ ที่พลิ้วเปิดเป็นบางครั้งเผยให้เห็นเค้าโครงกล้ามท้องอย่างแจ่มชัด…
ไม่แปลกเลยที่สาว ๆ มากมายจะกรีดร้องให้เขาจนเสียงแหบเสียงแห้ง ต่อให้ต้องแลกด้วยอะไรก็ยอม