โจวฉีอันพกปมมิติติดตัวอยู่เสมอ ตั้งแต่ซื้อชุดรบของไอดอลมา เขาก็รู้สึกว่าหากวางไว้ที่ไหนก็ไม่ปลอดภัย เก็บไว้ในบ้านที่มีเวรยามแน่นหนาก็พอได้ แต่โจวฉีอันกลับอดใจไม่ไหว อยากพาไปอวดที่โรงเรียน
ยิ่งรู้อะไรมากขึ้น หากเอาชุดรบไปเก็บไว้ในหอพักแล้วมีคนขโมยไปจะทำอย่างไร?
ดังนั้นโจวฉีอันจึงพกติดตัวไว้เสียเลย
ก่อนที่ไป๋อี้เหนียนจะมา เขาก็โวยวายอยากเข้าร่วมการต่อสู้ ไปปราบโจรสลัดอวกาศกลุ่มนั้นอยู่แล้ว
ส่วนเขามีเจตนาแอบแฝงหรือไม่ มีเพียงตัวเองเท่านั้นที่รู้ดี
เมื่อได้ยินไป๋อี้เหนียนถาม โจวฉีอันก็รีบยืนตัวตรงอย่างเรียบร้อย แล้วทำความเคารพแบบทหาร
“รายงานไอดอล! เอ่อ ไม่ใช่—พลตรีครับ ชุดรบชุดนี้ดูคุ้นตาไหมครับ?”
แน่นอนว่าโจวฉีอันก็มีความคิดเล็ก ๆ ของตัวเอง เขาคอยสังเกตสีหน้าของชายหนุ่ม เพื่อจะได้รู้ว่าอีกฝ่ายถูกเจ้าคนนั้นหลอกหรือเปล่า
ไป๋อี้เหนียนย่อมคุ้นตาอยู่แล้ว คิ้วกระบี่ของชายหนุ่มขมวดแน่นยิ่งขึ้น “นี่เป็นชุดรบของฉัน”
น้ำเสียงของเขาเย็นขรึม สายตาจับจ้องโจวฉีอัน แรงกดดันเข้มข้นทำให้เด็กหนุ่มที่ยังไม่เคยผ่านสนามรบอดรู้สึกประหม่าไม่ได้
“เอามาจากไหน?” ไป๋อี้เหนียนถาม
หัวใจของโจวฉีอันเต้นเร็วขึ้น แต่เขายังไม่รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ ในใจกลับคิดว่า สมกับเป็นไอดอลของเขาจริง ๆ เท่มาก แรงกดดันเหลือล้น!
เขายืนหลังตรง ราวกับทหารที่ผ่านการฝึกฝนอย่างเข้มงวดมาแล้ว
จากนั้นก็กล่าวเสียงดังว่า “รายงานพลตรีครับ ผมซื้อชุดรบมาเอง! แต่ความจริงใจที่ผมมีต่อท่านนั้นเป็นของจริงครับ!”