“เวยเซิงหลาน” ซังหลิงมองเขาอย่างแปลกใจ “คุณอายุเท่าไรแล้ว ถึงได้ยังไปถือสาเด็กผู้หญิงอายุสิบกว่าขวบ”
“ต่อให้เธออายุสิบกว่าขวบก็ไม่ได้ ต่อให้อายุแค่สามเดือนก็ไม่ได้เหมือนกัน”
เวยเซิงหลานนั่งลงข้างเธออย่างฮึดฮัด เห็นว่าในจานเหลือเพียงสองชิ้น จึงย้ำอีกครั้งว่า “ฉันทำให้คุณกิน!”
คนอื่นไม่ได้ทั้งนั้น
เวยเซิงหลานเป็นคนรักชังชัดเจน นอกจากซังหลิงที่พิเศษที่สุดในใจเขาแล้ว คนอื่นหรือสิ่งอื่นล้วนได้รับการปฏิบัติอย่างเท่าเทียมจากเขาอย่างสมบูรณ์แบบ
ถึงขั้นแย่งชิงภรรยาของคนอื่นได้อย่างหน้าชื่นตาบาน ก็พิสูจน์แล้วว่าเขาไม่ใช่คนที่ใส่ใจหน้าตา
เรื่องรังแกเด็กอะไรแบบนั้น สำหรับเขาก็เป็นเรื่องที่ทำได้อย่างคล่องมือ
แม้ซังหลิงจะไม่ได้ต้องการความลำเอียงเช่นนี้นัก แต่ก็ไม่รู้จะพูดอะไรกับเขา
“ฉันกินไม่หมดหรอก วางไว้นานเดี๋ยวก็เสีย” ซังหลิงบอก
“ไม่เสียหรอก ต้วนเฉินเฟิงวางค่ายกลไว้ในบ้านไม่ใช่เหรอ? ถ้าเขาทำเรื่องเล็กแค่นี้ไม่ได้ คุณก็ไล่เขาไปเสียแต่เนิ่น ๆ เถอะ”
เวยเซิงหลานฉวยโอกาสตอนต้วนเฉินเฟิงไม่อยู่ รีบพูดให้เขาเสียหายทันที
พอได้ยินชื่อต้วนเฉินเฟิง ซังหลิงก็นึกขึ้นได้แล้วถามว่า “พวกคุณเป็นอะไรกันไป? ทำไมช่วงนี้ถึงไม่เคยมาอยู่พร้อมหน้ากันเลย”
ข้างนอกเข่นฆ่ากันแทบคลั่ง
แต่ทั้งสองคนตั้งใจปิดบังซังหลิง ย่อมไม่บอกให้เธอไม่สบายใจ
เวยเซิงหลานยกมุมปาก “บางทีเขาอาจกลัวฉันก็ได้”
ซังหลิง “……”
เวยเซิงหลานจับมือเธอไว้ ไม่ให้เธอจัดการสมุนไพรพวกนั้นต่อ “มื้อเย็นอยากกินอะไร? ฉันจะทำเอง คุณอยู่เป็นเพื่อนฉันนะ ดีไหม?”
คำว่า “อยู่เป็นเพื่อน” ที่เขาพูด หมายถึงตามตัวอักษรจริง ๆ